อนุทิน #35057

การได้กลับมาทบทวนเรื่องราวต่างๆในอนุทินของตัวเองเพื่อทำการเก็บความรู้ และซึมซับความงดงามของความคิด ที่หลายๆคนใน บ้านหลังนี้แบ่งปันมาให้ ทำให้รู้สึกว่า บันทึกต่างๆ ล้วนมาจากใจ ปราถนาที่จะให้ นับเป็นสังคมที่น่าอยู่ ฉันเองก็รู้สึกเช่นนั้น แม้ฉันจะมีภารกิจมากมาย บวกกับความไม่สู้จะแข็งแรงในสุขภาพตัวเอง และฉันกำลังต่อสู้กับมันด้วยความมีสติ แม้การออกกำลังกายในแต่ละวัน เพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกาย กล้ามเนื้อ ความคล่องตัว และสมองให้สัมพันธ์กับการเคลื่อนไหวร่างกาย ฉันต้องใช้สติกำกับ รู้และควบคุมการหายใจให้สัมพันธ์การการเคลื่อนไหวเช่นกัน  ในขณะที่ฉันเดิน หรือวิ่ง สติจะเตือนตลอดเวลา หายใจเข้า  1  2  3   และ 4 นั่นคือก้าวย่างที่ฉันควบคุมควบคู๋กับลมหายใจของฉันเอง เมื่อร่างกายสามารถปรับการเคลื่อนไหวได้สอดคล้องกับลมหายใจ ฉันจึงรู้สึกสบาย และดำเนินการออกกำลังกายได้อย่างมีความสุข ฉันพบว่าเมื่อร่างกาย และลมหายใจมีความสัมพันธ์กันนั้น ในขณะนั้น สมองของฉันเริ่มทำงาน และคิด..ในความว่างมักเกิดความคิด และฉันสามารถจัดการกับความคิดนั้นๆได้ด้วยความสุข ฉันไม่ต้องลบความคิดใดออกจากสมองของฉัน เพราะเพียงฉันได้ใช้สติปัญญาของฉันจัดการมัน และด้วยสมาธิที่ฉันได้รับการฝึกฝนจากพระอาจารย์หลายๆรูปจากการอ่าน การฟังวิทยุ การฝึกฝนด้วยตนเอง อดทน มานะ ตัดความยึดมั่น ตัดตัวตนของฉันออกวันละเล็ก วันละน้อย ทุกครั้งที่มันอยากจะสำแดงเดช ฉันก็จะมองว่ามันเป็นของเทียมๆ มันเกิดมาเพื่อยั่วให้ฉันเกิดหลุมพราง ให้ฉันละเลยสิ่งดีงามที่ควรปฏิบัติ ฉันก็ปล่อยให้มันวิ่งวุ่นในความคิด ควบคุมไม่ให้มันมีฤทธิ์เดชกับคนรอบข้าง  ฝึกบ่อยๆ ฉันจึงประเมินค่ามันได้ว่าอารมณ์ คนนั้น มันเป็นกิเลส นะ มันยั่วยุทำลายคน มันทำให้จิตตก และเมื่อจิตเราตกเมื่อไร มันจะนำอาวุธต่างๆมาใส่มือเรา ให้ทำลายสิ่งที่เราผจญโดยมีความพึงพอใจ ความหลงตัวเอง ความชื่นชมในอำนาจ เป็นรางวัล ฉันพยายามควบคุมตัวเอง และเตือนตัวเองให้มีสติเสมอ และพยายามไม่ให้เกิดการลืมตัว เพราะนั้น คือหลุมอุกาบาตที่ใหญ่ หล่นลงไปแบบสบายๆ โดยไม่อาจฉุดรั้งใจและกายได้ การฝึกให้มีสติ จะเป็นเครื่องป้องกัน เป็นเกราะป้องกันตัว แม้เมื่อเจอหลุมต่อให้ใหญ่เพียงใด ฉันก็มั่นใจว่า แนจะมีทางออกที่ดี ไม่เบียดเบียนใคร ให้เดือดร้อน  การควบคุมจิตใจมันมีจุดเริ่มต้น และจุดจบ ที่ลงตัวเสมอ ไม่มีทางตันหรอกนะ ไม่มีทางคด มีแต่ตรง สบายๆ ไม่รู้สึกอย่างอื่นนอกจากสบาย และมีพลังเพิ่มขึ้นว่าฉันจะจัดการกับปัญหาทุกปัญหาที่จิตฉันเกิดวิตกขึ้นมาด้วยวิธีการเดิน วิ่ง เดิน ผ่อน ก้าวย่าง และสงบ

เมื่อเวลาที่ฉันฝึกปฏิบัติตัวด้านร่างกาย คือแกกำลังกายสม่ำเสมอ ทำจิตใจให้ผ่องแผ้ว ฉันพบว่าสภาพทั่วไปของน้ำตาลในเลือด ลดลง เหลือ114 ความดันลงลงปกติ รูปร่างกระชับ ท้องไม่อืด อาการจุกแน่นตามกล้ามเนื้อที่เป็นหย่อมๆ ได้รับ การผ่อนคลายด้วยการขับลมในขณะที่เคลื่อนไหวร่างกายไปตามจังหวะลมหายใจเมื่อได้ที่  ฉันสนุกกับการออกกำลังกายไม่ใช่เพราะอยากมีรูปร่างสมส่วน หรือรักษารูปร่างให้คงสภาพ ไม่ใช่หรอกนั่นมันความคิดเมื่อฉันเป็นเด็ก ความสุขปลอมๆ สุขเทียมๆ ในขณะนี้ ฉันมั่นใจว่าทุกครั้งที่ฉันได้เดิน วิ่ง ได้ก้าวย่าง ฉันจะมีสมาธิกับการเคลื่อนไหวของร่างกาย และฉันอาจจะติดสุข เสียแล้ว

แล้วในวันหนึ่งเมื่อฉันลุกขึ้นมาทำในสิ่งที่คนมีสุขภาพดีเยี่ยมเขาทำกันได้ฉันจะประกาศเพื่อแบ่งปัน ความสุข นี้ รอก่อน นะ เวลาแห่งความสำเร็จใกล้เข้ามาแล้ว  วันนั้น จะเป็นวันแห่งชัยชนะของผู้ที่มีโรคประจำตัวเช่นเบาหวาน โรคความดัน โรคท้องอืด โรค กรดไหลย้อนกลับ ด้วยวิธีแบบธรรมชาติ ที่ฉันปฏิบัติด้วยตัวฉันเอง นับเป็นอนุทินที่ยากมากเลย  ครูต้อยเอ๋ย

เขียน:

ความเห็น (0)