อนุทิน #34098

คติธรรมคำกลอนสอนใจ
เสาหิน แปดศอก ตอกเป็นหลัก
ถูกเขาผลัก บ่อยเข้า เสายังไหว
น้ำใจคน ปนตัณหา อย่าว่าไป
สิ่งทั้งหลาย พ่ายฤทธิ์ อนิจจัง
อนิจจัง แปรเปลี่ยน ไม่หยุดอยู่
ทุกขังสู้ ทนได้ยาก ขังไม่ไหว
อนัตตา แหลกสลาย ทำลายไป
สามอย่างให้ หมั่นพินิจ คิดทุกวัน
การฟังธรรม ได้บ้าง บางครั้ง
เป็นความดี มีผล มงคลหู
ฟังสิ่งใด อย่าฟังเล่น คิดเป็นครู
จะรอบรู้ เพาะสดับ หมั่นตรับฟัง
คนฟังมาก เรียนมาก รู้หลักปราชญ์
ย่อมทะนอง องอาจ ไม่หวาดไหว
เหมือนมีมิตร ติดตาม เช้าค่ำไป
เป็นเหตุให้ วิวัฒน์ สวัสดี
จะพูดจา สารพัด ประหยัดปาก
อย่าโฮกฮาก ฮึกคำ ร่ำขาน
ถ้าพูดดี ศรีส่ง ยืนยงนาน
พูดเป็นขวาน ผ่าซาก คนรักน้อย
โบราณว่า ฟังได้ ไม่ได้ศัพท์
อย่าเที่ยวจับไปกระเดียด เกียรติจะเข็ญ
จะเรียนใด ทำใด ฟังให้เป็น
ถ้าไม่เห็น อย่าห่าม ทำพร่ำโม้
อย่าทำงาน เอาหน้า ทำตาหัน
ลับหลังผัน หน้าหลง จะพบผิด
ต้องต่อหน้า ลับหน้า มาทำคิด
นั่นแหละกิจ จึงจะเกิด ประเสริฐล้น
จงรักชาติ ศาสนา มหากษัตริย์
จงสมรรถ อาจกล้า อย่าคิดหนี
จงร่วมรัก รักษา สามัคคี
เพื่อทวี เทิดไทย ให้ไชโย
งานสิ่งใด ทำไป ไม่คั่งค้าง
งานนั้นสร้าง มงคล ผลมหันต์
งานใดขวาง คั่งค้าง อยู่กลางคัน
งานอันนั้น ไม่มงคล อย่าสนใจ
อย่าหัดพูด โกหก พกความผิด
มันจะติด นิสัย จนกายดับ
จงรักศีล รักสัตย์ หัดบังคับ
ถึงกายลับ เลื่องลือ ชื่อไม่ตาย
ถ้าเมาตน ลืมตาย เมากายแก่
ลืมทั้งแม่ เมาเมีย เสียจนดื่น
เป็นคนแก่ แก่เมา เข้ามาคืน
จะยั่งยืน อย่างไร ในมนุษย์
อันคณะ สมาคม ของมนุษย์
จะเสื่อมทรุด ก็เพราะหลง ไม่คงที่
ถ้ารู้ทัน หันการ ประมาณมี
จะสบศรี ทวีสุข ทุกทิวา
จงหมายมั่น ขันตี เป็นที่ตั้ง
คอยระวัง มิให้พลาด ขาดกุศล
ถึงลมพาล พานพะ มาปะตน
จงอดทน ไว้ให้มั่น ด้วยขันตี
อย่าทำลาย หมู่คณะ สมาคม
จงอบรม จิตให้ห่าง ทางโมโห
อย่าแตกหมู่ แตกนิกาย ทำใฝ่โต
อย่าโลโภ หลงพันธุ์ จะบรรลัย
เชิญเดินชม ร่มพฤกษา ลานอาวาส
มิแม้นมาตร ได้คติ ผิปราชญ์สอน
ด้วยมีธรรม ย้ำให้คิด จิตสังวร
แล้วนำย้อน เผยแผ่ แลสอนตน
ทำกรรมใด ทำไป แล้วให้โทษ
เสียประโยชน์ เสียหน้า เสียราศี
ทำกรรมใด ไร้โทษ ประโยชน์มี
จะเสริมศรี ศักดิ์ส่ง เป็นมงคล
ปากเรานี้ มีค่า ราคามาก
จะใช้ปาก พูดจา อัชฌาสัย
วาจาดี มีมงคล ทุกคนไป
ปากจัญไร ปากหยาบ ก็บาปมี
เรากำเนิด เกิดมา ในหล้าโลก
สุขกับโศก คงอยู่ เป็นคู่สอง
เดี๋ยวทุกข์มา สุขมา พากันครอง
เหมือนเขาร้อง รำเต้น เล่นลิเก
บ้างเป็นใหญ่ ใจคอ ก็เหลือเข็ญ
ไม่นึกเห็น อกใจ ใครที่ไหน
ทำอย่างไร ทำได้ ก็ทำไป
ไม่มีใจ เป็นบุญ การุณยา
บางคนก็ พูดเพราะ หัวเราะยิ้ม
ใครได้ชิม เข้าหน่อย อร่อยหวาน
อย่าตายใจ ไปนัก จักรำคาญ
เพราะรสหวาน หวานนัก มักเป็นลม
อันความชั่ว ตัวกรรม กระทำไว้
เป็นเหตุให้ ตนหมอง เหมือนต้องหนอน
กรรมที่ชั่ว ตัวไม่คิด จิตไม่ร้อน
จงผันผ่อน อ่อนใช้ ตามใจตน
ความประมาท ขาดพินิจ ความคิดชอบ
จะโกยกอบ สิ่งร้อน มานอนเผา
ไม่ประมาท การใด ไม่ใจเบา
ก็จะเนา สุขเกษม เปรมมงคล
ขอใจบุญ คุณพระ รัตนตรัย
ซึ่งเป็นใหญ่ ยิ่งนัก ด้วยศักดิ์ศรี
มีเดชา ประกาศิต ทั้งฤทธี
จงช่วยชี้ ศุภผล มงคลพร
บ้างอวดดี ทีท่า ว่าข้าโก้
ทำวางโต อวดฉลาด วาสนา
เห็นผู้แก่ ผู้เฒ่า เหล่าพฤฒา
วางทีท่า เหยียดหยาม ทำละเมิน

อ้างอิง

http://www.geocities.com/thairommids/korn6/korn6.htm

เขียน:

ความเห็น (0)