อนุทิน #32501

เขียนบันทึกการเดินทางของความคิด ตอนเรื่องเล่าจากคลีนิคสัตว์เแพทย์..เขียนยังไงก็ยังเขียนต่อไม่ได้อยู่ดี  เพราะถ้าว่าถึงการป้องกันไม่ให้สุนัขที่เลี้ยงไว้ ตายได้นั้นมันมีข้อปลีกย่อยในการป้องกันเยอะเหลือเกินและพอมาอ่านที่เขียนนั้น มันเหมือนด่ากลายๆหรือเปล่าน๊า?..เพราะความคิดตอนนี้เต็มไปด้วยอคติของคำว่า  "เจ้าของ..ไม่มีความรับผิดชอบในสัตว์เลี้ยงของตน"   อีกทั้งภาษาที่ใช้ก็อยากให้อ่านแล้วเข้าใจได้ง่ายๆ  ไม่ต้องมาแปลหรืออธิบายกันอีก..และอยากเน้นไปที่เด็กๆที่อยากเลี้ยงสัตว์  แต่สุดท้ายพ่อแม่ต้องมาเลี้ยงแทน...ซึ่งที่จริง  ควรเป็นการฝึกให้เด็กมีความรับผิดชอบต่อชีวิต 1 ชีวิตในความดูแลของตน ว่า..เด็กจะทำได้มั้ย??

เขียน:

ความเห็น (0)