อนุทิน #31974

เราจะไปคิดอะไรให้มันมากไปนักหนา ตายไปก็ไม่เห็นจะเอาไปได้ เราจะมามัวเสียดายสิ่งสมมตินี้อยู่ทำไม สู้เอาเวลาที่เหลือน้อยนี้มาทำใจให้ "สบาย สบาย" ดีกว่า

โลกเรานี้ล้วนแต่สอนสมการในการยึดติดกับของมีค่าที่สามารถตีราคาได้ซึ่ง "เงิน"

ชีวิตนี้เราจึงต้องเครียด ต้องทุกข์

ทุกข์เพราะไม่รู้จักปล่อยวางในของสมมติที่อยู่นอกกาย

งานวันนี้เองเราจึงได้รู้จักปล่อยวางทรัพย์ภายนอกอันเป็นทรัพย์กำพร้า เพื่อรักษาทรัพย์ภายในอันเป็นอริยะทรัพย์ คือ การมี "ใจดี ใจสบาย" ไม่ยึดติดกับสิ่งที่เปื่อยย่อยและเน่าสลายได้ด้วยกาลเวลา

เขียน:

ความเห็น (0)