อนุทิน #31520

๑. กลอนบทนี้จั๊กจี้หัวใจดีจัง  

ใช่เรียงร้อยอักษรามาเพ้อฝัน             ขีวิตอิงจันทร์นั้นขั้นเศรษฐี

รวยความจนล้นหนี้สินแต่ยินดี            เกิดทั้งทีได้รู้จักรักความจน

เหลือน้ำใจหยาดเยือนเพื่อนร่วมโลก    ไม่อยากเห็นใครวิโยคโศกหมองหม่น

ไม่อยากเห็นใครเหงาเศร้ากังวล          ตั้งจิตตนเพียรแผ่แต่ความดี

เขียน:

ความเห็น (0)