อนุทิน #31219

การเขียนบันทึกในบล๊อกนี่ ยากกว่าการเขียนอนุทิน เพราะเขียนบล๊อกเหมือนเขียนบันทึกเรื่องที่ต้องมีที่มาที่ไปและข้อสรุปของเรื่องที่จะเขียน มันเลยชวนให้เกิดความขี้เกียจ แต่เขียนอนุทินเหมือน short note นึกเรื่องไหนขึ้นมาก็เขียน หรือบางทีเอาไว้เตือนความจำด้วย (เพราะเป็นคนขี้ลืม เลยต้องเขียนไว้ กันลืม บางทีคุยกับคนนี้เรื่องนี้ไปแล้ว เอ้า มาเจอกันใหม่ พูดเรื่องเดิมอีกแล้ว คนฟังเบื่อ และเซ็งแย่เลย (ก็คนมันย้ำคิดย้ำทำน่ะ จะทำไงได้) 

เก็บมะขามหวานได้ 1 ตะกร้าใหญ่ ส่วนน้องทำคุกกี้ ฝากของกินไปแทนความคิดถึงปู่กับย่า...ขอใช้เวลาเยียวยาใจให้แข็งแรงกว่านี้..เพราะถ้าเห็นปู่ย่าแล้วเหมือนเห็นแม่...มันยังทำใจไม่ได้..ถ้าน้ำตามันไหลออกมา..ดูแล้วมันอ่อนแอและใจเสาะ จังเลย...ตอนนี้ออกจากบ้านไปเจอใครๆ ถ้าพูดถึงแม่..น้ำตาซึม ทุกครั้ง...มันไม่ใช่ความเศร้า หรือทุกข์  แต่มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ได้...มีคำเดียวในตอนนี้ที่นึกได้คือ...รักและคิดถึงแม่จัง..ก็ยังรู้สึกเหมือนแม่อยู่กับเรา นั่นแหละ..แต่.....

เขียน:

ความเห็น (0)