อนุทิน #30298

อยู่กับคนมาก ก็ปวดสมองมาก อยู่กับคนน้อยก็ปวดสมองน้อย

การปวดสมองมากนั้นหากเราพิจารณาให้มาก คิดตามให้มาก ใช้สติให้มาก ปัญญาของเราก็จะพัฒนาได้ไว เพราะมีโจทย์ให้แก้ไขได้มาก

เหมือนเราเองตอนนี้แต่ละวันก็ปวดหัว ปวดสมอง ยิ่งอยู่ ยิ่งเจอแต่ปัญหา

ยิ่งอยู่นานยิ่งเจอปัญหามาก แทนที่อยู่นานจะสบาย อยู่ไป อยู่ไปปัญหาน่าจะน้อย

ปัญหามันไม่น้อยลงก็เพราะเมื่อก่อนเราหนี ไม่อยากพบ ไม่อยากเจอ มีปัญหาก็หนีอยู่เรื่อย ไม่สู้ ไม่ชน ไม่ "ภาวนา..."

วันนี้สู้แหลก ผิดบ้าง ถูกบ้าง (ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยถูก) แต่ทุกครั้งที่สู้นั่นคือ "ความรู้" ซึ่งจะนำไปเป็นบานแห่ง "ปัญญา"

สู้กับมัน สู้กันให้ตายกันไปข้างหนึ่ง มันไม่ตายเราก็ตาย "เกิดมาก็ต้องตายอยู่แล้ว" เอามันให้รู้ดำรู้แดงไปเลย ดูซิว่ามันจะแน่แค่ไหน

กิเลสมันหลอกเราโง่มามาก แล้วมันจะหลอกให้เรากลัวไม่กล้าสู้อีกรึ

"ยาก" ตอนนี้เรากล้าสู้แล้ว เราไม่หลบเจ้าแล้ว

"ตายเป็นตาย" แต่ก่อนตายก็จะขอชกเจ้าก่อน ไม่ให้เจ้าชกเราฝ่ายเดียวหรอก ดูซิว่ามันจะแน่แค่ไหน เจ้าจะสู้ธรรมะของพระพุทธเจ้าได้รึ

ไม่หรอกมั๊ง

ครูบาอาจารย์ท่านก็พิสูจน์ ทำให้เห็นแล้วว่า หากมั่นคง มีศรัทธา เจ้าก็ไม่ครณามือคนที่มีความมั่นคงในธรรมหรอก

เจ้าไม่แน่เท่าไหร่นักหรอก

แต่ที่เมื่อก่อนเราแพ้ ก็เพราะเราไม่แน่เอง ไม่มั่นคง สู้บ้าง ถอยบ้าง สู้ ๆ ถอย ๆ

สู้นะ เป็นไงเป็นกัน...

เขียน:

ความเห็น (0)