อนุทิน #28128

@28122 สมัยเด็ก ๆ ทำตัวเหมือนในเพลงของวงเฉลียง

"เกิดสงครามกี่ครั้ง เด็กก็ยังสวยงาม"

คือพอน้ำท่วม ก็โดดว่ายดำผุดเป็นที่เริงร่า จนตัวซีด ไม่รู้จักว่าทุกข์น้ำท่วมเป็นยังไง นึกย้อนหลัง ตัวเองนี่ก็อยู่หรอยใช้ได้

โตขึ้น เคยช่วยน้ำท่วมอยู่แนวหลัง แนวๆ ห้องยาเฉพาะกิจ อดหลับอดนอนก็จริง แต่ไม่ได้ไปลุยน้ำเอง จนน้ำแห้งไปเืกือบหมดแล้ว ถึงได้ออกไปเห็นภาพหลังเหตุการณ์

วันนี้ตอนเย็นไปกับทีมงานลุยน้ำเข้าไปช่วยอาจารย์อาวุโสที่เกษียณไปนานแล้ว ติดน้ำท่วมแถวน้ำน้อย เพราะบ้านอยู่ตรงบริเวณที่ลุ่มมาก รู้ข่าวตอนเย็นมากแล้ว รีบเลื่อนนัดอื่นไปแล้วรีบระดมคนไป อ้อมไปด้านหลังมหาวิทยาลัย ผ่าน อบต.ท่าข้าม ไปทะลุออกควนหิน ซึ่งอ้อมโซนน้ำท่วมบนเส้นทางเชื่อมหาดใหญ่-สงขลาได้ แล้ววกกลับมารับคน

ต้องลุยเข้าไปพอสมควร เห็นความทุลักทุเลของคนโดนน้ำท่วมแล้วรู้สึกว่า ทุกข์ของคนน้ำท่วมนี่ ทุกข์จริง ๆ เคยเข้าใจด้วยสมอง แต่วันนี้ได้เห็นด้วยตา ถึงได้รู้ว่า คิดเอา กับ ประจักษ์ นี่มันคนละเรื่อง

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)