อนุทิน #2529

การเกิด ดับ ดับไม่เหลือ อยู่ที่นี่ "ทุกข์เกิดขึ้นที่ใจ ไยไปดับที่อื่นเล่า" การดับทุกข์ อาศัย อริยสัจ 4  ประการได้แก่

1. ทุกข์    คือการกำหนดรู้ให้เท่าทัน ตามความเป็นจริง
2. สมุทัย คือเหตุแห่งทุกข์  (ตัวการสำคัญของทุกข์ คือ ตัณหาหรือเส้นเชือกแห่งความอยากซึ่งสัมพันธ์กับปัจจัยอื่น ๆ)
3. นิโรธ คือความดับทุกข์  (ดำเนินชีวิตด้วยการใช้ปัญญา)
4. มรรค คือ กระบวนวิธีแห่งการแก้ปัญหา มีองค์ประกอบ 8 ประการ

อริยอัฏฐังคิกมัคค์ หรือ ทาง 8 สายอันประเสริฐ  ได้แก่

1.สัมมาทิฏฐิ เห็นชอบ คือ รู้เข้าใจถูกต้อง เห็นตามที่เป็นจริง
2.สัมมาสังกัปปะ ดำริชอบ คือ คิดสุจริตตั้งใจทำสิ่งที่ดีงาม
3.สัมมาวาจา เจรจาชอบ คือ กล่าวคำสุจริต
4.สัมมากัมมันตะ กระทำชอบ คือ ทำการที่สุจริต
5.สัมมาอาชีวะ อาชีพชอบ คือ ประกอบสัมมาอาชีพ
6.สัมมาวายามะ พยายามชอบ คือ เพียรละชั่วบำเพ็ญดี
7.สัมมาสติ ระลึกชอบ คือ ทำการด้วยจิตสำนึกเสมอ ไม่เผลอพลาด
8.สัมมาสมาธิ ตั้งจิตมั่นชอบ คือ คุมจิตให้แน่วแน่มั่นคงไม่ฟุ้งซ่าน

อริยอัฏฐังคิกมัคค์ อาศัย มัชฌิมาปฏิปทาหรือทางสายกลาง  เพื่อมิให้หลงเดินทางสุดโต่ง  คือ

1.กามสุขัลลิกานุโยค การหมกหมุ่นในความสุขทางกาย มัวเมาในรูป รส กลิ่น เสียง รวมความเรียกว่า เป็นการหลงเพลิดเพลินหมกหมุ่นในกามสุข
2.อัตตกิลมถานุโยค การสร้างความลำบากแก่ตนดำเนินชีวิตอย่างเลื่อนลอย เช่น บำเพ็ญตบะการทรมานตน คอยพึ่งอำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เป็นต้น การดำเนินชีวิตแบบที่ก่อความทุกข์ให้ตนเหนื่อยแรงกาย แรงสมอง แรงความคิด

พิจารณาอริยสัจ 4   

 1.ทุกข์เป็นสิ่งควรกำหนดรู้
ทุกข์เกิด ก็กำหนดรู้
ทุกข์ได้รับการ กำหนดรู้แล้ว?

2.สมุทัย ควรละ
สมุทัย ฝึกฝนการละ
สมุทัย ละได้แล้ว?

3.นิโรธ ควรทำให้แจ้ง
นิโรธฝึกทำให้แจ้ง
นิโรธ ทำให้แจ้งได้แล้ว?

4.มรรค ควรเจริญ
มรรค ฝึกทำให้เจริญ
มรรค เจริญได้แล้ว ?

 

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)