อนุทิน #23726

คนรู้ไม่พูด คนพูดไม่รู้ @ 216840  

Q : บัญชา ธนบุญสมบัติ "พี่เผลอจินตนาการไปว่า การที่ชาวอินเดียอารยันสมัยยุคพระเวทนิยมใช้การท่องจำ หรือมุขปาฐะ นั้น นอกจากการฝึกจิต ฝึกจำแล้ว เป็นไปได้ไหมว่าอีกเหตุผลหนึ่งเป็นเพราะ พวกอารยันเป็นพวกเร่ร่อน (nomadic) กล่าวคือ ถ้าเขียนเป็นหนังสือ ก็ต้องขน "สื่อ" (ไม่ว่าจะหิน กระดาษ ใบไม้ กระดองเต่า ;-) ฯลฯ ไปไหนต่อไหนด้วย ซึ่งไม่สะดวกเอาซะเลย  พูดง่ายๆ คือ ท่องให้ติดปากซะเลย เพราะไม่ต้องแบกปากไปด้วย อิอิ มีข้อสังเกตอีกอย่างก็คือ พวกคนที่เร่ร่อนนั้น จะไม่สร้างถาวรวัตถุมากนัก เพราะสร้างแล้ว ก็ต้องละทิ้งสิ่งนั้นไป แต่จะถนัดในเรื่องการร้องรำทำเพลง และเต้นรำ เพราะมัน "ติดตัว" (และติดสมอง + ติดปาก) ไปไหนต่อไหนได้ตลอด ถ้าข้อสังเกตนี้จริง อาจจะทำให้เราอธิบายได้ว่า ทำไมพี่อินเดียถึงได้เต้นรำเก่งเหลือเกิน อย่างหนังอินตะระเดียนี่ เดี๋ยวก็ออกมาร้อง ออกมาเต้นอีกแล้วจินตนาการไปเรื่อยเลยครับพี่นี่ ;-) "

A : สวัสดีพี่ชิวอีกครั้งครับ พอดีเมื่อวานไปนั่งอ่าน บทความพี่ชิวที่ลง นิตยสารสารคดี เรื่อง ศิวนาฏราช (Nataraja) /พระศิวะเริงระบำ ก็เลยลองถามอาจารย์กูฯ มีหนังสือ ฉบับภาษาไทยที่เขียนเกี่ยวกับ ศิวนาฏราช อยู่เหมือนกัน (แต่คงเน้นการตีความในทำนอง อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์)

 
ภาพปกหนังสือ ศิวนาฏราช  (1)

ศิวนาฏราช   คือกฎแห่งมหาจักรวาล ที่ไม่มีสิ่งใดเป็นอมตะ เทียบได้กับหลักอนัตตาแห่งพระบรมศาสนานั่นเอง ทุกวันแรมสิบสี่ค่ำ เดือนสาม อันถือเป็นวันแรมขาด จักรแห่งอรรถนารีศวรทรงพลังสูงสุดในการกำราบมาร! คำอธิบาย : รูปเงาเลื่อมพราย พระกรหลายกรอยู่ในท่ากรีดกราย ร่ายรำระบัดไหว องค์เอวอ่อนช้อย งดงาม หากแลดูมีอำนาจน่าเกรงขาม อำนาจที่อยู่เหนือคำอธิบาย พระบาทหนึ่งยกขึ้นขนานกับแผ่นดิน อีกพระบาทประทับเหยียบอยู่บนอสูร ศิวนาฏราช ท่าร่ายรำแห่งมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ในสามโลก ท่วงท่าแห่งการเคลื่อนไหวของสรรพสิ่งทั้งปวง การเกิด การดับ การเปลี่ยนแปลงแห่งโลกธาตุ ดุจการร่ายรำแห่งมหาศิวนาฏราช มหาศิวนาฏราช คือกฎแห่งมหาจักรวาล  (1)

กวินชอบบทวิเคราะห์ของคุณ เมฆ มณีวาจา (Michael Wright) ที่พี่ชิวหยิบยกขึ้นมาประกอบบทความ (เรียบเรียงสำนวนใหม่ตาม สำนวนของกวิน) ที่ว่า  ศิวนาฏราช คือการร่ายรำ อันมี สัญวิทยา ที่สื่อถึงชัยชำนะของ (เทพ) บุรุษผู้อยู่เหนือ (เทพ) สตรี (การกดขี่ทางเพศระหว่างเทพ/ อสูร ที่ถูกเหยียบ แท้จริงก็คือ เจ้าแม่กาลี (ชายาของศิวะ) คือการข่มกันระหว่างเทพสององค์ แสดงออกผ่านเหล่าสาวกในรูปของงานปฏิมากรรม)

อ้างอิง

(1) ศิวนาฏราช - dhamma5minutes. [cited  2008 October 16]. Available from: URL; http://www.dhamma5minutes.com/index.php?tpid=pro:P110
เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)