อนุทิน #22299

  วันอังคาร 30 ก.ย.51..พาอาโท๊ะของแอมแปร์ไปหาหมอ...แว๊บไปหาป้าโอ๋นิดหนึ่ง...ยิ้มให้กัน...กอดกัน...บอกป้าโอ๋ว่าแอมแปร์จำชื่อดอกไม้ได้หลายชนิดแล้ว...เห็นดอกอัญชัน...ร้องเย้ๆ ว่าที่ ร.ร.แอมแปร์ก็มีเยอะมาก...มีการถามอีกว่าทำไมไม่มีดอกทานตะวัน...อ้าว....

    อาโท๊ะป่วยเป็นโรคที่ว่า สมองไม่หลั่งสาร...มีอาการเหมือนโรคซึมเศร้า...ทุกประการเลย..การตอบสนองช้า...สับสน...ไม่สดชื่น  เคร่งเครียด  ไม่มีแรง  เซื่องซึม....อาโท๊ะ มีอาการแบบนี้ครั้งแรกเมื่อปี 2549 ตอนเรียนราม. ตอนนั้นกว่าทางบ้านจะรู้ก็เป็นมากแล้ว..หูแว่ว  หวาดระแวง  กลัวคนทำร้าย  แม่อ๋อยกับย่าของแอมแปร์(แม่มร)นั่งเครื่องฯไปรับกลับมารักษาที่รพ.มอ. ทานยาไปประมาณ 1 เดือน ก็หายเป็นปกติ  อาโท๊ะเลยหยุดทานยา  และไม่ไปตามที่หมอนัด...แต่กลับขึ้นไปเรียนจนสอบผ่านจบ ป.ตรี นิติศาสตร์ ม.ราม ตามใจปรารถนา  ปรากฏว่าพอผ่านไปประมาณ 1 ปี  อาโท๊ะก็กลับมาเป็นอีก(พ.ย.50) แม่อ๋อยและพ่อสัมก็พากลับไปที่รพ.มอ. อีกครั้ง พี่พยาบาลที่คลินิคจิตเวช ต่อว่าพอสมควร...ด้วยความเข้าใจ...และรู้ว่าพยาบาลหวังดี..ก็เลยยิ้มรับค่ะ...เข้าพบหมอนานมาก สองชั่วโมงกว่า...หมอสั่งนักสั่งหนาว่าห้ามหยุดยาเอง...ต้องรักษาจนกว่าหมอจะสั่งหยุด...กลับมาถึงบ้านก็รายงานให้ย่า(แม่มร)ทราบ...ปรากฏว่าอีหร๊อบเดิม..กินยาได้ระยะหนึ่งพอเริ่มหาย..อาโท๊ะก็หยุดทานยา...ย่าก็เออออไปด้วยแม่อ๋อยและพ่อสัมก็จนปัญญาที่จะบอกกล่าว....จำได้ว่าพ่อสัมถึงกับรำพึงว่า..." เราทำดีที่สุดแล้ว อาโท๊ะและแม่มร  คงต้องได้รับบทเรียนบางอย่างนั่นแหละถึงจะเข้าใจได้มากขึ้น" ( ทุกครั้งที่ไปหาหมอ แม่มรไม่เคยไปด้วย  อาจทำให้ไม่เข้าใจสิ่งที่เราบอก)...

     และแล้ววันที่แม่มรต้องยอม..ก็มาถึงผ่านไป 10 เดือน ปรากฏว่า อาโท๊ะก็กลับมาเป็นอีก...อาการเหมือนเดิมเลย...แม่อ๋อย  พ่อสัม  และอาปลา(ภรรยาอาโท๊ะ) พาไปหาหมอที่รพ.มอ.อีกครั้ง...ครวานี้โดนพี่พยาบาลต่อว่าเช่นเคย...แม่อ๋อยรู้สึกอายพี่พยาบาลมากเลย...แต่ก็ทน..เพราะเราผิด...และไม่รู้ว่าจะอธิบายพี่พยาบาลอย่างไรที่อาโท๊ะผิดนัด..กินยาไม่ต่อเนื่อง...พี่พยาบาลบอกว่า..ไม่มีคิวเลย..แต่อาโท๊ะต้องได้รับยาทานเพื่อให้อาการดีขึ้นก่อน...พี่พยาบาลเลยทำเรื่องส่งตัวไปที่ รพ.หาดใหญ่ ก่อน...และนัดใหม่ 5 พย.51 .....

        กลับมาเล่าทุกอย่างให้แม่มรฟัง...และตำหนิแม่มรพอประมาณ...แม่มรเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า...อาโท๊ะป่วยเรื้อรัง...ต้องกินยาอย่างต่อเนื่อง...ห้ามหยุดยาเอง...หยุดยาได้เมื่อหมอสั่งเท่านั้น....ทุกอย่างพิสูจน์มาแล้ว....หวังว่าแม่มรและอาโท๊ะเข้าแล้ว...ครั้งนี้โชคดีตรงที่มีอาปลา(ภรรยาอาโท๊ะ)มาช่วยดูแลอีกคน...แม่อ๋อยและพ่อสัมไม่ต้องคอยห่วงใย  ดูแล แบบใกล้ชิดเหมือนเดิม...

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)