อนุทิน #22187

บทเริ่มต้น : ความสุขที่เกิดจากการยอมรับ                                                                2 เมษายน 2551

เขียนถึงพ่อครับ : พ่อครับถ้าพ่อจำได้ก่อนหน้านี้หลายปีแล้วผมเคยปลูกไม้กระถางและวางไว้บนรั้วหน้าบ้าน ต้นไม้ต้นนั้นก็คือต้นชวนชมที่พ่อเพราะให้ลูกๆคนละระถาง ถึงวันนี้เกือบ 10 ปีแล้วต้นชวนชมที่พอให้ก็ยังคงอยู่เพียงแต่กลับไปอยู่ในมือพ่อด้วยความหวังดีที่ไม่ใช้จากความต้องการของลูก

พ่อครับ ถ้าเราต้องการปลูกต้นไม้สักต้นเราเองก็อยากเป็นผู้ดูแล ลดน้ำ พลวนดิน และเฝ้าดูมันเติบโตด้วยตัวของเราเอง บางครั้งเราก็อยากให้มันเติบโดตามธรรมชาติ บางช่วงก็อยากให้มันแคละแกรนคงรูปเดิมอยู่ตามที่เราต้องการ หรือบางครั้งเราก็ปล่อยให้ธรรมชาติเป็นผู้กำหนดสภาพชีวิตให้ชีวิตดำเนินไปตามธรรมชาติด้วยตัวมันเองโดยเราเพียงแต่เฝ้าดูมันเท่านั้น นั่นคือความเป็นตัวเราเอง..!!! นั่นคือต้นไม้ของเรา...!!! ครับพ่อ

แต่ถ้าเรามีต้นไม้สักต้นที่ขึ้นชื่อว่าเราเป็นเจ้าของ แต่เราไม่มีสิทธิ์ใดๆในการดูแลรักษา รดน้ำก็ไม่ได้ พรวนดินก็ไม่ได้ ได้แต่เฝ้ามองเฉยๆ เราจะไปชื่นชอบ ชื่นชม และหาความภาคภูมิใจได้จากไหน ความรู้สึกของคนที่รักคงมีแต่ความเสียดาย แต่กับคนที่ไม่รักความรู้สึกไม่แตกต่างไปจากต้นไม้ริมถนนหน้าบ้าน  ถ้าพ่ออยากจะบอกความงดงามของชวนชมกระถางนั้นให้ผมรู้ผมก็ไม่อยากรู้ ถ้าพ่อต้องการเล่าถึงต้นชวนชมของผมให้ใครฟังผมก็ไม่อยากฟัง...สำหรับผมแล้วมันไม่ใช่

ทำอย่างไร (พ่อ ผม และต้นไม้) เราจะมีใจเป็นหนึ่งเดียว

ความสุขที่เกิดจากการยอมรับ : ให้ชีวิตมัน – ปล่อยวาง – เฝ้าดูมันเกิด – เติบโต – เปลี่ยนแปลงไปตามฤดูการ และตายไปตามเวลาอันเหมาะสม นั่งดูมันนิ่งๆจากเมล็ดเล็กๆงอกออกเป็นปม เป็นราก เป็นใบ หนึ่งใบ สองใบ สามใบ สี่ใบ ฯลฯ พร้อมกับลำต้นที่ตั้งตรงโผล่พ้นดินขึ้นมา จากลำต้นหนึ่งต้น แตกกิ่งหนึ่งกิ่ง สองกิ่ง สามกิ่ง และมากขึ้นเลื่อยๆ จากนั้นก็ผลิดอก ออกผล ก แพร่พันธ์ ออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด นั่นคือวัตจักรของชีวิต และที่ไม่สามารถจะหลุดพ้นไปได้อีกประการหนึ่งก็คือเมื่อมีเกิดแล้วต้องมีแก่ มีเจ็บ และตายไปในที่สุด

พ่อครับ..! เราอาจจะมองสิ่งที่เราเห็นสิ่งเดียวกันแต่มีความเห็นที่แตกต่างกัน สำหรับผมแล้วถึงวันนี้คงไม่อาจชี้ชัดลงไปได้ว่าอะไรคือ ถูก –อะไรคือ ผิด เพราะบางครั้งผิดก็คือถูก / ถูกก็กลายเป็นผิดไปได้เหมือนกัน /สาเหตุเพราะคนส่วนใหญ่มักจะเลือกความถูกใจมากกว่าความถูกต้อง หรืออีกทางก็ใช้วิธีเอามติเสียงส่วนใหญ่กำหนดแนวทาง (พวกมากรากไป) ถึงแม้ว่าเราจำเป็นจะต้องยอมรับความถูกใจของคนส่วนใหญ่ที่จะทำให้เราต้องเสียหลักเสียศูนย์ไปบ้างแต่เพื่อความอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขในสังคมเดียวกันเราจำเป็นจะต้องรู้เท่าทันและปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใกล้ตัวเรา

เขียน:

ความเห็น (0)