อนุทิน #19945

บทเพลงฤดูใบไม้ผลิ @  205497 โดย Little Jazz

คุณพี่อาจารย์ กมลวัลย์ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าคนเราสร้างทุกข์จากความคิดและทัศนคติของตนและผู้อื่นเยอะเลยนะ บทเรียนจากหนังสือที่ดีมากจ๊ะ ขอบคุณมากนะจ๊ะ ^ ^

อย่าไปตำหนิ คนแก่ (คุณปู่ บุนโซ) เลยนะครับ เราต้องสงสารคนแก่ผู้มัวเมาลุ่มหลงนี้ นะครับ เพราะคนแก่บางคน เกิดมาสักแต่ว่าเกิด ยังคงมัวเมาลุ่มหลง (เมากายคือกินเหล้า เมาใจคือ คิดลบ/คิดอกุศล) โคลงโลกนิติ บทหนึ่งกล่าวเอาไว้ว่า

อายุถึงร้อยขวบ      เจียรกาล
ธัมโมชอันโอฬาร      บ่รู้
เด็กน้อยเกิดประมาณ  วันหนึ่ง
เห็นถ่องธรรมยิ่งผู้      แก่ร้อยพรรษา


-คนแก่มีอายุ 100 ขวบ
-แต่ ธรรมอันโอชะ (ธัมโมช) และยิ่งใหญ่ นั้นกลับไม่รู้/ไม่เข้าถึงธรรมนั้น
-เด็กน้อยมีอายุ 1 วัน
-รู้รส ธรรมอันโอชะและยิ่งใหญ่นั้นอย่างถ่องแท้ ย่อม (ประเสริฐ)ดียิ่งกว่าคนแก่ที่เกิดมาแล้วตั้ง 100 ขวบแต่ไม่รู้ธรรม


คุณปู่บุนโซ คงยังต้อง เมาและเดินโซซัดโซเซ ต่อไป จนกว่าจะมีผู้มีปัญญา (คือครูสาวคนใหม่) มาชี้แนะแนวทางที่ถูก ที่ควร โคลงโลกนิติ อีกบทหนึ่งกล่าวเอาไว้ว่า

๏ ธิรางค์รู้ธรรมแม้     มากหลาย
บ่กล่าวให้หญิงชาย    ทั่วรู้
ดุจหญิงสกลกาย       งามเลิศ
อยู่ร่วมเรือนผัวผู้       โหดแท้ขันที ฯ

-นักปราชญ์(ธีระ+องค์=ธิรางค์) รู้มาก ใน ธรรม
-แต่บ่ได้กล่าวสั่งสอนธรรมนั้นให้แก่ หญิงชายทั่วไปได้รับรู้โดยทั่ว
-อุปมาเหมือน ผู้หญิงสวย
-อยู่ร่วมเรือน ร่วมรัก กับผัวผู้เป็นขันที (เป็นหมัน)
(ผู้รู้ธรรม หากไม่ กล่าวออกไป ก็เหมือนคนเป็น หมัน) ใครล่ะจะอยากเป็นหมัน? จริงมั้ยครับ  


แต่ทว่า ผมว่าคนแก่อย่างคุณปู่บุนโซ ก็ยังมีความดี ในข้อที่ว่า เมื่อครูสาว (ซึ่งเด็กกว่า) มาเตือน ว่า การมัวเมาลุ่มหลง นั้นเป็นสิ่ง ผิด แกก็ยังฟังบ้างไม่ฟังบ้าง แต่ในท้ายที่สุด คุณปู่บุนโซคงฟัง (เดาเอานะครับเพราะยังไม่ได้อ่าน) โดยดูจากในรูปประกอบด้านบน คุณปู่คงเลิกเมาแล้วล่ะนะครับ เพราะคนเมาคงไม่สามารถอุ้มหลาน (เคจิ) ได้

จากในภาพใบหน้าของคุณปู่ และหลานชาย เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ครูสาวเองก็ดูมีใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วย ความสุข ที่ได้ช่วยให้คนเมา และคนพิการ(พิการทางกายแต่ไม่พิการทางใจ) ได้กลับมามีชีวิตใหม่ (เกิดใหม่ ในครั้งที่ 2)

นี่ล่ะครับ ในเรื่องร้ายๆ ก็ยังมีเรื่อง ดีอยู่บ้าง ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมอง สูง หรือมองต่ำ มองดี หรือมองร้าย มองบวก หรือว่า มองลบ ที่สำคัญก็คือ อย่ารังเกียจคนแก่(กระโหลกกะลา) ที่มีพฤติกรรมมัวเมาลุ่มหลง สักวันเขานั้นจะ เลิกเมาได้ (ถ้าไม่เป็นตับแข็งตายไปซะก่อน) ว่ามั้ยครับ

ปล.ถ้าคุณพี่อาจารย์ กมลวัลย์  เป็นครูสาว ในเรื่อง คุณพี่อาจารย์กมลวัลย์ จะปล่อยให้ คุณปู่บุนโซ เมาหยำเป ต่อไป อีกทั้งปล่อยให้ เจ้าหนูเคจิ ต้องซึมเศร้า เพราะมีผู้ปกครองแย่ๆ  โดยที่คุณพี่อาจารย์จะแกล้ง เอาหูไว้นา เอาตาไว้ไร่ เอาปากไว้..) หรือคุณพี่อาจารย์ จะลงไป ช่วยเหลือคุณปู่บุนโซและเจ้าหนู เคจิ แบบคุณครูสาวใน นิยาย ครับ?

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)