อนุทิน #19436

สวัสดีครับมิตรรักอักษรา คนไม่มีราก @19426 เมื่อวานไปเดินร้านหนังสือเจอ กลอนของคุณ ปิยะพันธ์ จัมปาสุต จึงนำมาฝากคนไม่มีรากครับ

เพื่อลบความหม่นหมองที่ท้องหิว            จนหน้านิ่วแสบไส้ให้หมดสิ้น
กลับแย้มยิ้มอิ่มพีด้วยมี"กิน"                  มันจึงดิ้นรนหาอาหารไป
ครั้นความอิ่มครอบครองท้องมันแล้ว       เริ่มวางแนวชมชื่นสิ่งอื่นใหม่
อยากมีชีพรุ่งเรืองชื่อเฟื่องไกล               มันจึงหา"เกียรติ"ไว้ให้กับตน

เพียงสองอย่างที่หวังสุขยังขาด              จึงหมายมาดต่อไปใฝ่ฝันผล
หาตัวเปลื้องความใคร่ไว้เปรอปรน           ด้วยกมลมุ่งสร้างสุขทาง"กาม"
เพราะจิตมันนั้นมากด้วยอยากได้             จึงคว้าไขว่สมหวังสิ่งทั้งสาม
เพียงครั้งแรกแรกก็ยังพองาม                  เป็นไปตามปรารถนาอย่างสามัญ

แต่พอนานนานไปใจเริ่มทุกข์                  เกิดกลัวสุขสลายกลายเป็นฝัน
ด้วยแรงกลัวนี้เองเร่งผลักดัน                   ให้จิตพลันรุกข้ามความพอดี
เพื่อจะ "กิน" เรื่อยไปไม่ต้องอด                เพื่อปรากฏ "เกียรติ"อยู่ชูศักดิ์ศรี
เพื่อสุขในทาง "กาม" คงความมี              จึงผลที่สุดนั้น มันก็ "โกง"

กิน เกียรติ กาม นำมาซึ่งความ (คด)โกง ถ้าเรา กินให้พอดี รักษาเกียรติ และกาม(ความรัก) ให้ดีพอ เราก็จะไม่ เป็นตัวโกง  ว่ามั้ยครับ กลายเป็น ตัวพระเอก นางเอก กันทุกคนเลย

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)