อนุทิน #19306

นมัสการพระคุณเจ้า สุญฺญตา  @19302 

การปฏิบัตินั้น “สบาย...” แต่กว่าจะสบาย นั้นต้องผ่าน เวทนา (ปวดหนอๆ เมื่อยหนอๆ คันหนอๆ ฯลฯ) ให้ได้ก่อน แต่พอผ่านไปได้ก็จะสบายจริงแท้แน่นอน นะครับ ที่สำคัญก็คือ การได้มาซึ่งความสบายนั้นอาศัยความเพียร โดยตั้งอยู่บนพื้นฐานของความดี เช่นเดียวกันกับการพูด พูดดีก็ยุ่ง พูดไม่ดีก็ยิ่งยุ่ง เขียนดีก็ยุ่ง เขียนไม่ดีก็ยิ่งยุ่ง แต่เมื่อพูด ไปแล้ว เขียนไปแล้ว และสามารถ ผ่านความยุ่ง นั้นไปได้ก็จะพบแต่ความ สบายกาย สบายใจ ทั้งผู้พูดและผู้ฟัง ทั้งผู้อ่านและผู้เขียน ที่สำคัญก็คือ ต้องอาศัยความเพียร โดยตั้งอยู่บนพื้นฐานของความดี ว่าแล้วก็ขอ นมัสการลาเพื่อบำเพ็ญเพียรในค่ำคืนนี้บ้างเลยนะครับกระผม :)

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)