อนุทิน #19300

หิ่งห้อยกับตะวัน @ 203882 โดย จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

เสียงสวรรค์ : มะเนาะ ยูเด็น

ความมืดครองผองชีพงีบระงับ      แผ่นหล้าหลับสรรพสิ่งไม่ติงไหว
เสียงอัปสรสะท้อนมาจากฟ้าไกล      แจ้วจับใจในเสน่ห์เสียงเทพี
วิเวกหวานปานปนด้วยมนต์ขลัง       ดื่มด่ำดังสังคีตเทพดีดสี
ผิวแผ่วผ่านม่านฟ้ายามราตรี           สู่ฤดีที่สนิทในนิทรา
มนุษย์เอ๋ยเคยคิดสักนิดไหม            ว่าวันวัยในชีวิตนิดนักหนา
บอบบางแสนแม้นกลีบทิพย์ผกา       นิ่มนวลกว่านวลแสงแห่งนวลจันทร์
แต่บรรเจิดเลิศค่าน่าสงวน              ให้อบอวลหวนหอมถนอมขวัญ
ใช้เสียงใจไมตรีอารีกัน                   เป็นคนธรรพ์บรรเลงเพลงกล่อมใจ
อย่าสรรค์เพียงเสียงชั่วที่กลั้วพิษ       กล่อมชีวิตนิดนั้นให้หวั่นไหว
ตรารอยหมองครองติดชีวิตไป          ล่วงวันวัยไหนจะกลบได้ลบเลือน
สิ้นเสียงซึ่งซึ้งแสนจากแดนสรวง       ซาบซ่านทรวงดวงใจใดจะเหมือน
ส่งเสียงสรวงห้วงฟ้าแว่วมาเยือน       เป็นเสียงเตือนเพื่อนมนุษย์ให้หยุดฟัง๚

โดยสรุปเนื้อหาในกลอนบอกไว้ว่า ในความมืดแม้นเราจะมองไม่เห็นภาพ แต่เรายังคงได้ยินเสียงชัดเจน ฉะนั้น เมื่อ มืดบอด แต่ทว่าหูยังไม่หนวกก็ควรใช้หูในการ ฟัง เพื่อยังประโยชน์ นะครับ สุจิปุลิ ถ้าขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปก็จะขาดความเป็นปราชญ์ที่ สมะบูรณ์ นะครับ

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)