อนุทิน #17945

ที่จริงแล้วร่างกายนั้นมิต้องการอาหารอะไรมากมายเลย แต่ ตาของเรา ปากของเรา “ความอยาก” ของเรา ที่ทำให้เรา “ทุกข์” จิตใจว้าวุ่น กระวนกระวาย ได้อาหารมาแค่นี้ไม่พอนะ ไม่อิ่ม อยู่ไม่ได้นะ ต้องกินอันนี้นะ ขาดอาหารอันนี้ไม่ได้นะ สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็น “ความคิดซึ่งเกิดจากชุดความรู้” ท้องของเรา ร่างกายของเรา เขาไม่เคยได้บ่น ไม่เคยพูด ไม่เคยว่าอะไรเลย แต่เจ้าความคิดของเรา “กิเลสของเรา” ที่ร่ำร้อง ขวนขวาย และวุ่นวายไปเอง

สันดานแห่งความอยากนี้ต้องดัดมันเสียบ้าง ไม่อย่างนั้นก็ต้องตกเป็นทาสของความอยากร่ำไป

เขียน:

ความเห็น (0)