อนุทิน 170327 - บุษยมาศ

อนุทินที่ ๕๑๐๘

เมื่อวานเย็น…พี่ฟ้าครามบอกว่าทำโทรศัพท์ลืมไว้ที่ห้อง แต่ความจริงนางเอาไว้ในกระเป๋าแล้ว แต่ลืม…เพื่อนฟ้องย่าว่า “ฟ้าครามแอบเล่นเกมส์” แต่ย่าเคยสังเกตพี่ฟ้าคราม ไม่เคยเล่นเกมส์ ได้แต่ดู Tik Tok…ย่าตอบไปว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวย่าจะตีฟ้าครามเอง”…ดูสีหน้าเธอ เหมือนยิ้ม สะใจที่ได้มาฟ้องย่า…พอมาที่รถยนต์ ย่าถามพี่ฟ้าครามว่า “แอบเล่นโทรศัพท์ในห้องเรียนรึ?” เธอตอบว่า “ไม่เคยนะย่า จะดูก็ตอนคุณครูไม่ได้สอนแล้ว หรือพักทานข้าวกัน ยามว่าง…ย่าบอกว่า เพื่อนมาฟ้องย่า…เธอบอกว่า นั่นล่ะตัวดีเลยนะย่า แล้วก็ชอบป้ายร้ายคนอื่นว่าเล่น ชอบเอาความดีใส่ตัว เอาความชั่วให้คนอื่น…สุดท้าย ย่าต้องสอนว่า การคบเพื่อนให้ดู และไม่เข้าใกล้ และอย่าทำตามสิ่งที่เราเห็นไม่ดี และก็ต้องไม่โกหกย่าด้วย เพราะมันจะติดตัวหนูไปตอนโตขึ้นเป็นนิสัยที่ไม่ดี…เธอรับปากย่าว่า “ค่ะ” เธอบอกว่า “เพื่อน ๆ บางครั้ง หนูคุยด้วยก็ไม่คุย พาลไปยุเพื่อนคนโน้น คนนี้ให้ไม่มาคุยกับหนูอีก” ย่าถามต่อว่า “แล้วไปทำอะไรเขาล่ะ”…เธอตอบว่า “เปล่านะย่า…” ย่าสอนว่า “ถ้าเปล่า ก็ดีแล้ว ปล่อยเขาไป เพื่อนก็แค่เพื่อน อย่าไปนำมาใส่ใจเรา ให้ใจของเราขุ่นเปล่า ๆ ไม่มีเพื่อน ก็ไม่ตายนะ เราต้องอยู่ให้ได้ หากไม่มีเพื่อน…เพื่อนในอนาคตมีอีกมากมายลูก มีทั้งเพื่อนดีและไม่ดีนะ”…เธอพยักหน้ารับทราบ

เรียนรู้…ด้วยตัวของพวกเราเอง



ความเห็น (0)