อนุทิน #16995

ตัวเรา...ของเรา...มีจริงหรือ??? ตอน ทะเลาะกับตุ๊กแก @ 94562 โดย ซันซัน

เรานี่ช่างยึด ตัวเรา ของเรา เราเพิ่งมาอยู่ได้ 3 วัน ก็รู้สึกเป็นเจ้าเข้าเจ้าของห้องเสียแล้ว แถมยังมีแก่ใจจะไปขับไล่ เค้า (ตุ๊กแก) ซึ่งเป็นเจ้าของที่มานาน นอกจากจะไม่ขออนุญาตมาอยู่ ยังจะไปขับไล่เจ้าของเดิม อีก ช่างน่าละอายโดยแท้ วันนั้นจึงเห็นสัจธรรม ความมีอัตตาของตัวเอง อย่างแจ้งใจ หลังจากนั้นกลับไป ก็ส่งจิตบอกเค้า(ตุ๊กแก) ว่า ขอโทษด้วยที่กระทำการอันไม่ดี คิดจะขับไล่เค้าซึ่งเป็นเจ้าของ และ ขออนุญาต ขอพักอาศํยชั่วคราว ด้วยค่ะ หลังจากนั้น เราก็อยู่อย่างเจี๋ยมเจี้ยม เจียมเนื้อเจียมตัว ไม่ว่ากล่าว ไม่รู้สึกไม่ดีต่อตุ๊กแกใดๆ อีก ความโกรธ เกลียดเค้า ลดลงไปมาก ยังกลัว เค้าอยู่ดี แต่ด้วยความเคารพในเค้า ในสิทธิของเค้า จึงยอมรับการอยู่ของเขาได้อย่างเต็มใจ แปลกเหมือนกัน เมื่อยึดตัวตนน้อยลง ยึดตัวเรา ของเรา น้อยลง เราจะยอมรับคนอื่นๆ สิ่งอื่นๆ เมื่อนั้น ความโกรธ ความเกลียด ก็มลายหายไป สามารถอยู่ในห้องเดียวกันได้ (เพียงแต่ถ้าไม่จำเป็นจะไม่มองไปฝาผนังด้านนั้น) แม้ใจจะยอมรับเค้าในฐานะเจ้าของได้ แต่ไม่สามารถยอมรับรูปร่างหน้าตาเค้าอยู่ดี คือความกลัวยังมีอยู่นะ

                              *****

ทำให้พบว่า " ...ความจริง...ตัว เรา... ของ เรา...มีจริงหรือ??.." เริ่มตระหนักเห็นในชีวิตตัวเองว่า เรายึดอะไรต่ออะไรมากมาย เรายึดสิ่งต่างๆ เป็นของเรามากมาย เรายึดตัวตนมากมาย เรายึด โดยรู้ต้วบ้าง และโดยไม่รู้ตัวบ้าง (ซึ่งเป็นส่วนใหญ่) สิ่งที่เรายึดมากมายนั้น มีสิ่งใดบ้าง ที่เป็นของเรา ที่เป็นตัวเรา จริงๆ และ การยึด ทำให้ทุกข์ ยึดเป็นตัวเรา ของเรา (ห้องของเรา) เป็นทุกข์ (เกิดความร้อนใจเหลือเกิน) เมื่อเห็นความจริงว่า ห้องไม่ใช่ของเรา เมื่อคลายการยึดลง ใจก็เป็นสุขมากขึ้น ดังนั้น เมื่อยึดตัวเรา ของเราลดลง เราจะอยู่กับคนอื่นๆ ได้อย่างมีความสุขมากขึ้น เราจะยอมรับเขาได้มากขึ้น เพื่อนๆ ลองดูนะคะว่า ทุกวันนี้เพื่อนๆ ยึดสิ่งใดไว้ จนเริ่มเกิดทุกข์ บ้างหรือเปล่าคะ หวังว่าเพื่อนจะมีความสุขกับการปลดปล่อยตัวเอง/พันธนาการ ที่ยึดเพื่อนๆ ไว้นะคะ

อนุโมทนาสาธุ ปฏิบัติเพียงไม่กี่วัน พิจารณาได้ถึงเพียงนี้

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)