อนุทิน 163362 - บุษยมาศ

อนุทินที่ ๒๓๗๕

ช่วงนี้ พี่ฟ้าครามจะถูกปู่กับย่าบ่นเสมอ เพราะเธอโกหกย่าว่าทำการบ้านเสร็จแล้ว แต่ความจริงเธอลืมไว้ที่โรงเรียน ย่าถามว่าทำไมจึงบอกย่าว่าลืม? เธอบอกว่า เธอกลัวย่าตี…แต่ในความจริง เธอลืมนึกไปว่า หากมาบ้านย่าก็จะขอดูสมุดที่เป็นการบ้านของเธอ…ย่าไม่ชอบคนโกหก ย่าบอกพี่ฟ้าคราม…มีอะไรให้บอกย่าตรง ๆ เป็นครั้งแรกในรอบปีนี้ ที่ย่าลงมือตีเธอด้วยฝ่ามือ…ลงไปหลายครั้ง สุดท้ายย่าก็มานั่งเจ็บใจ น้ำตาคลอ เพราะอดสงสารเธอ ๆ จะทราบหรือไม่ว่า ย่าคิดว่าเธอไม่รอบคอบ ไม่มีความรับผิดชอบในตนเอง เธอพลาดในวันนี้…ย่าสังเกตสีหน้าของเธอว่า เธอกลัวย่ามาก อาจเป็นเพราะย่าไม่ค่อยจะได้ตีเธอสักเท่าใด…ย่าตีเพราะต้องการให้เธอมีสติ มีความรอบคอบ เพราะย่าเคยเตือนเธอหลายครั้งว่า “อย่าเป็นคนขี้ลืม…หัดทำตัวมีความรับผิดชอบให้มาก ๆ นี่ยังเป็นเด็กอยู่ หากโตขึ้น หนูต้องมีความรับผิดชอบให้มากขึ้นมากกว่านี้”…นี่คือ การลงโทษ เพื่อให้เธอได้จำ…และย่าก็เริ่มไม่ไว้ใจเธอ สอนเธอตลอดเวลาว่า “ห้ามพูดโกหกย่า มีอะไรให้รีบบอก เพราะเช่นนั้นจะแก้ไขไม่ทันเหตุการณ์”…เธอก็รับปากย่า พร้อมกับน้ำตาเต็มหน้า

นี่คือ…บทเรียนแรกของเธอกับการโกหกย่า…

เรียนรู้…ด้วยตัวของเธอเอง



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

คนลงโทษเสียใจยิ่งกว่านะคะ

เขียนเมื่อ 

ใช่ค่ะ คุณหมอธิ…เธอยังเด็กเกินไปที่จะคิดถึงเรื่องแบบผู้ใหญ่ค่ะ

เขียนเมื่อ 

ท่าน ผอ.ครับ..น้องเขากลัว..แต่จิตใจของน้องเจ็บยิ่งกว่านะครับ..ย่าเจ็บลึกยิ่งกว่าถูกมีดกรีดที่ทำลงไป..น้องฟ้าครามคงครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่จะพูดไม่ได้ตั้งใจ..เอาตัวรอด