อนุทิน #16266

เรามักใช้คำ "อวัจนภาษา" ในความหมายที่เอา ผู้สื่อสารออกไป เป็นจุดศูนย์กลาง และใช้ในความหมายที่ว่า ผู้สื่อ ก็สื่อออกไปโดยไม่รู้ตัว เป็นการสื่อสารไม่เท่าเทียม แบบไม่มีวัตถุประสงค์

แต่มีอวัจนภาษาอีกแบบ ที่เป็นการสื่อสารแบบเท่าเทียม เรากลับเรียกเป็น "เป็นนัย" เช่น ฟังคำพูดแปลก ๆ แล้วคนที่สนิทกันแค่หันมาสบตากันแวบหนึ่ง พยักหน้าใส่กันหงึกนึง ก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ 

ทำไมเขาใช้ต่างกัน ทั้งที่ก็เป็น อวัจนภาษาทั้งคู่ ใครพอจะทราบที่มาบ้างครับ  ?

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)