อนุทิน 159890 - กิตตินันต์ พิศสุวรรณ

……………………..ความรู้สึกนั่นหรือเหงาอ้างว้างโดดเดี่ยว เดินไปตามลำพังคนเดียวไร้แม้ใครยึดเหนี่ยว ล่องลอยคว้างกลางน้ำเชี่ยว……………………………. สาดแรงซัดสุดแรงซ้ำอยู่ประจำสุดหลีกหนี เป็นอย่างนี้เจออย่างนี้ ชีวิตมันไม่มีดีอะไร …………………………………….เจ็บจนเกินเจ็บ ทุกข์จนลืมทุกข์ ไม่ใช่ชีวิตแต่เป็นซากชีวิตถึงมีร่างแต่ก็ไร้ใจ ทุกสัมผัสแสดงให้ดูว่ารู้สึกลีลาเสน่หาเร่าร้อน ผองไฟไหม้ลามกลกามแห่งความรักเผามันเข้าไป ดวงใจที่รานร้าวแหลกยับเยิน ……………………………….จะชั่วจะดีจะชี้ยังไงขึ้นอยู่กับใครจะคิดไปเอง ฉันเป็นฉันเลือกเลือกทางฉันเอง ชีวิตเหมือนเพลงบรรเลงผิดคีย์………………………….. สิ่งที่ใฝ่และฝันหวังวาดไว้ว่างเปล่า………เป็นเพียงลมโชยมาบางเบา ที่เห็นก็เป็นเหมือนเงา สิ่งที่เหลือคือความเศร้า……………………เก็บความคิดและความหวังกับวันวาน จบเท่านี้เกมแค่นี้พอแค่นี้ ชีวิตมันก็ดีที่สะใจ…………………………

                                                                                                                                                   กิตตินันต์  พิศสุวรรณ
                                                                                                                                           นักวิชาการอิสระ นักเขียน นักแปล
                                                                                                                        (ขอบคุณข้อมูลจาก <a href="https://www.sumrej.com/6">https://www.sumrej.com/6</a>)
เขียน 07 Sep 2018 @ 19:39 ()

คำสำคัญ (Tags) #ทางเดินชีวิต#เริ่มชีวิตใหม่



ความเห็น (0)