อนุทิน 156459 - Supajira Ngaongam

 การใช้ภาษาในวรรณกรรมการเมือง
 
         การใช้ภาษาในวรรณกรรมการเมือง หมายถึง ลักษณะการใช้ภาษาของผู้เขียนในการแสดงภาพสะท้อนทางการเมือง เกี่ยวกับอำนาจรัฐ ทีใช้ในการปกครองคนสังคม ผ่านทัศนะของผู้เขียนออกมาในรูปของวรรณกรรมชนิดต่างๆ โดยการใช้ภาษาในที่นี้ไม่ได้หมายความถึงความถูกต้องตามหลักภาษา แต่เป็นการวิเคราะห์ลักษณะของภาษาที่ใช้ อย่างเช่น สำนวนในการเขียน การวางตัวละคร บทของเนื้อหา ความสมจริงของเนื้อเรื่อง ซึ่งทั้งหมดนี้เน้นในเนื้อเรื่องที่เป็นวรรณกรรมเกี่ยวกับการเมืองเท่านั้น การเมืองในที่นี่ หมายถึงอำนาจของรัฐ การปกครองของรัฐต่อภาคสังคม ที่มีส่วนทำให้ผู้เขียนเกิดมุมมอง เกิดทัศนะคติในการเขียนวรรณกรรมชิ้นนั้นๆขึ้นมา
        ซึ่งความงามหรือศิลปะในการใช้ภาษาขึ้นอยู่กับ การใช้ภาษาให้ถูกต้อง ชัดเจน และ เหมาะสมกับเวลา โอกาส และบุคคล นอกจากนี้ ภาษาแต่ละภาษายังสามารถปรุงแต่ง ให้เกิดความเหมาะสม ไพเราะ หรือสวยงามได้ 
        นอกจากนี้ ยังมีการบัญญัติคำราชาศัพท์ คำสุภาพ ขึ้นมาใช้ได้อย่างเหมาะสม แสดงให้เห็นวัฒนธรรมที่เป็นเลิศทางการใช้ภาษาที่ควรดำรงและยึดถือต่อไป ผู้สร้างสรรค์งานวรรณกรรม เรียกว่า นักเขียน นักประพันธ์ หรือ กวี (Writer or Poet)
        วรรณกรรมการเมืองในที่นี้ผู้เขียนเจาะจงศึกษาเฉพาะวรรณกรรมแนวการเมืองของวินทร์ เลียววาริณ เพื่อให้ง่ายต่อการวิเคราะห์ตามศักยภาพของผู้ศึกษาเอง

 

https://sites.google.com/site/...

เขียน 07 Feb 2018 @ 21:03 ()


ความเห็น (0)