อนุทิน #15618

@15508 มีเพื่อนคนนึงเคยบอกว่าถ้าหันไปเข้าวัด ฟังธรรม หรือพระสวด ในเวลาที่ชีวิตวุ่นวายมีปัญหาจะเท่ากับเป็นการสร้างบาปเพราะใจเรายังไม่สงบ ไม่ทราบเหมือนกันค่ะว่าจริงเท็จแค่ไหนในทางศาสนาพุทธ แต่ก็ถามกลับไปว่าถ้าอยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ ไม่ศึกษาและเข้าใจในธรรมแล้วเมื่อไหร่ ใจ จะ สงบ?

 

โดยส่วนตัวแล้วชอบพูดคุยคลุกคลีกับคนสูงอายุรุ่นคุณตาคุณยาย เลยได้รับวิธีแก้ปัญหาต่างๆ มาเยอะรวมทั้งเรื่องศาสนาทั้งทางทฤษฎีและปฏิบัติ แต่พอมาอยู่กรุงเทพฯ รู้สึกว่ามีหลายอย่างที่แตกต่างกันอยู่บ้าง รู้สึกว่าเหมือนจะห่างจากศาสนาออกไปโดยไม่รู้ตัว จนหลายครั้งสับสนวุ่นวายจริงๆ ค่ะ

ทำให้ทุกครั้งเวลาที่กลับบ้านนอกก็อดไม่ได้ที่จะใช้เวลาไปกับคนเฒ่าคนแก่ของหมู่บ้าน เพื่อนรุ่นเดียวกันมองว่าเสียเวลาไปทำไมกับคนแก่ แต่แท้ที่จริงแล้วความอาวุโสนั่นแหล่ะค่ะคือสิ่งที่ประเมินค่าไม่ได้เลยจริงๆ

 

เขียน:

ความเห็น (0)