อนุทิน 155975 - Nassama Mateang

วรรณกรรมท้องถิ่น

1. ความหมาย

          วรรณกรรมท้องถิ่น หมายถึง วรรณกรรมที่ปรากฎอยู่ในท้องถิ่นภาคต่าง ๆ ของไทย ทั้งที่เป็นลายลักษณ์ หรือมุขปาฐะ ซึ่งแตกต่างไปจากวรรณกรรมแบบฉบับ  เพราะวรรณกรรมท้องถิ่นนั้นชาวท้องถิ่นสร้างขึ้นมา ชาวท้องถิ่นใช้ (อ่าน, ฟัง) และชาวท้องถิ่นเป็นผู้อนุรักษ์ โดยมีวัดเป็นศูนย์กลาง รูปแบบของฉันทลักษณ์จึงเป็นไปตามความนิยมของท้องถิ่นนั้น ๆ
          วรรณกรรมท้องถิ่นมีเนื้อหาสาระ และคตินิยมเกี่ยวกับพุทธศาสนาเป็นส่วนใหญ่เนื่องจากคนไทยทุกภาพในอดีตมีคตินิยมในการสร้างหนังสือถวายวัด โดยเชื่อกันว่าจะได้อานิสงส์อย่างแรง อีกประการหนึ่งวัดก็เป็นสำนักเล่าเรียนของกุลบุตร กุลธิดาของประชาชนฉะนั้นการสร้างสรรค์วรรณกรรมท้องถิ่นยังมีส่วนให้นักเรียนได้ฝึกอ่านหรือทวบทวนนอกเหนือไปจากแบบเรียน (จินดามณี ปฐมมาลา ปฐม ก.กา)  ซึ่งส่วนใหญ่เป็นวรรณกรรมประเภทนิทานคติธรรม

2. ความเป็นมาของการศึกษาวรรณกรรมท้องถิ่น

          การศึกษาวรรณกรรมไทยนั้นเราจะมาเริ่มศึกษากันเมื่อสมัยรัชกาลที่ 5 กล่าวคือมีการจัดตั้งโบราณคดีสโมสรขึ้น เมื่อ พ.ศ. 2450 ในครั้งนั้นได้รวบรวมชำระซ่อมแซมวรรณกรรมที่กระจัดกระจาย และมีการพิมพ์เผยแพร่ซึ่งเป็นการอนุรักษ์วรรณกรรมโบราณของไทยไว้ได้ส่วนหนึ่งคณะกรรมการโบราณคดีสโมสรได้ศึกษารวบรวมวรรณกรรมที่ท่านมีประสบการณ์คือรู้จักและเคยอ่านสมัยเล่าเรียนซึ่งส่วนใหญ่เป็นวรรณกรรมที่แพร่หลายอยู่ในกลุ่มชนชั้นนำ คือ ขุนนาง นักปราชญ์ ราชบัณฑิต ส่วนวรรณกรรมที่แพร่หลายอยู่ในกลุ่มชาวบ้าน หรือชาววัด หรือในท้องถิ่นที่ห่างไกล เข้าใจว่าท่านเหล่านั้นคงยังมิได้ศึกษารวบรวม อีกประการหนึ่งในชั่วระยะเวลาอันสั้นที่จัดตั้งโบราณคดีสโมสรนั้น ข้อมูลในส่วนกลางหรือราชสำนัก คงมีมากเกินกว่าที่จะศึกษารวบรวมในระยะเวลาอันสั้น
อ่านต่อที่ : http://kruyut-kruyut.blogs">http://kruyut-kruyut.blogspot.... 

เขียน 07 Jan 2018 @ 17:05 () แก้ไข 14 Jan 2018 @ 18:11, ()

คำสำคัญ (Tags) #วรรณกรรม



ความเห็น (0)