อนุทิน 155405 - อาจารย์ต้น

มรณกรรมของยุคหลังทันสมัย แล้วอะไรจะมาต่อหละ? ตอนที่ 1

จากปลายยุค 1980 เป็นต้นมา จะมีนักนวนิยาย, ศิลปิน, นักวิจารณ์, และนักประวัติศาสตร์ศิลปะ ได้พยากรณ์ถึงการตายของยุคหลังทันสมัยไว้เรียบร้อยแล้ว Linda Hutcheon ในการพิมพ์ครั้งที่สององ การเมืองหลังทันสมัยใหม่นิยม (The Politics of Postmodernism 2002) ได้ประกาศว่า “มันตายเสียแล้ว” ยุคร่วมสมัย นับตั้งแต่การล่มสลายของกำแพงเบอร์ลินในปี 1989 และการเริ่มมีเสถียรภาพ (gathering momentum) ในยุค 1990 และต่อมา มักมีการพูดกันว่าความเข้มข้นที่แตกต่างจากเดิม (distinct intensity) และดูเหมือนในช่วงที่นักเขียนนิยาย(narrator) ที่ชื่อ Ben Lerner กล่าวไว้ในนวนิยายที่ชื่อ 10.04 ว่า “โลกกำลังตระเตรียมด้วยตัวของมันเอง (rearranging itself)”

ยุคหลังทันสมัยใหม่นิยมมีด้วยกันหลากหลายชื่อ และจึงไม่มีฉันทานุมัติว่าจะเป็นเช่นใดในตอนแรก และดำเนินการต่อไป Fredric Jameson กำหนดลักษณะยุคสมัยไว้ว่า ยุคหลังทันสมัย (Postmodernism) หรือตรรกะเชิงวัฒนธรรมของยุคปลายทุนนิยม (The Cultural Logic of Late Capitalism) ยุคนี้เป็นยุคที่สูญสิ้นเรื่องราวของประวัติศาสตร์ (the loss of historicity) ซึ่งหมายถึง การขาดหายไปซึ่งความลึกซึ้งและการไร้ความหมาย และการเน้นแต่อารมณ์เป็นด้านหลัก ในขณะที่ Brian McHale ในนิยายของนักยุคหลังทันสมัย (Postmodernist Fiction 1987) ต่างโต้เถียงว่า ยุคหลังทันสมัยใหม่ก็คือการเอาแต่ยึดติดกับภววิทยา (fascination with the ontological) เมื่อนำมารวมกัน ยุคทันสมัยใหม่นิยมดูเหมือนจะเน้นแต่การตั้งคำถามเรื่องความเป็นจริง (real) เป็นด้านหลัก ซึ่งรวมทั้งโลกจริงๆ และโลกที่เป็นตัวแทนหรือภาพแทน (representational) รวมทั้งความศรัทธาในนิยายอย่างมากนั่นเอง

แปลและเรียบเรียงจาก

Alison Gbbbons. Postmodernism is dead. What comes next?

  ……………………

เขียน 22 Nov 2017 @ 18:33 ()


ความเห็น (0)