อนุทิน 152614 - พระมหาวินัย ภูริปญฺโญ ..

..ใจนี่ตกอยู่ใต้...............ตัณหา
ทุกข์เท่าปรารถนา.........มากน้อย
เกิดดับนับครั้งครา..........ควรครบ
จำหลักแต่โศกสร้อย......ตราบสิ้นสูญสลาย
๒๐.๐๐ น. : ๙ ก.พ. ๒๕๖๐

..อันใดคือค่าแท้......ถวิลหา
สุขทุกข์ทับถมปรา-....กฏแจ้ง
เกิดดับนับสังสา-.......รวัฏฏ์
ตายเกิดอีกกี่แล้ง.......กี่ร้อยฝนหนาว
๑๖.๕๔ น. : ๑๗ ก.พ. ๒๕๖๐

..ลางคนใช่เลือดเนื้อ....นทีสาย
ผูกสมัครรักกำจาย........จับต้อง
ยามยากห่อนดูดาย.......โดยธุระ
ก็เช่นพี่เช่นน้อง............นับพ้องพงศา
๑๗.๓๙ น. : ๒๓ ก.พ. ๒๕๖๐

..อันนั้นฤาค่าแท้.........ใจถวิล
เพียงธาตุลมไฟดิน......และน้ำ
โลกสมมติตามจิน-.......ตนาโลก
หลงโลกจึงโศกซ้ำ.......สิบร้อยกัปป์กัลป์
๑๗.๑๘ น. : ๒๙ มี.ค.๒๕๖๐

เขียน 15 Jun 2017 @ 22:19 ()


ความเห็น (0)