อนุทิน #14880

027 : ข่าว พายุนาคเล่นน้ำ ในเมืองไทย! @  193167 โดย  บัญชา ธนบุญสมบัติ

สวัสดีครับพี่ชิว แก้คำผิดนะครับ *เลือกที่จะวิ่ง พิมพ์ผิด เพราะใจลอยคิดถึงสาวๆ ครับ ฮาเอิ๊กๆ ในฐานะชายผู้หลงรักสาวอักษร เอ้ย ตัวอักษร ก็ต้องยกกลอนประกอบบทความนะครับ วันนี้นึกถึง นิราศเมืองแกลง ของสุนทรภู่ ที่กล่าวถึงตอน เจอลมแดง (ลมพายุที่พัดแรงจัดจนท้องฟ้ามีสีแดง)

ถึงหย่อมย่านบ้านบางมังกงนั้น       ดูเรียงรันเรือนเรียบชลาสินธุ์
แต่ล้วนบ้านตากปลาริมวาริน           เหม็นแต่กลิ่นเน่าอบตลบไป
เห็นศาลเจ้าเหล่าเจ๊กอยู่เซ็งแซ่        ปูนทะก๋งองค์แก่ข้างเพศไสย
เกเลเอ๋ยเคยข้ามคงคาลัย               ช่วยคุ้มภัยปากอ่าวเถิดเจ้านาย
พอพ้นบ้านลานแลดูปากช่อง          เห็นทิวท้องสมุทรไทน่าใจหาย
แลทะเลเลี่ยนลาดล้วนหาดทราย      ทั้งสามนายจัดแจงโจงกระเบน
ไปตามช่องล่องออกไปนอกรั้ว         เห็นเมฆมัวลมแดงดังแสงเสน
สักประเดี๋ยวเหลียวดูลำพูเอน            ยอดระเนนนาบน้ำอยู่รำไร
ป่าแสมแลเห็นอยู่ริ้วริ้ว                    ให้หวิวหวิววาบวับฤทัยไหว
จะหลบหลีกเข้าฝั่งก็ยังไกล               คลื่นก็ใหญ่โยนเรือเหลือกำลัง
สงสารแสงแข็งข้อจนขาสั่น              เห็นเรือหันโกรธบ่นเอาคนหลัง
น้ำจะพัดปัดตีไปสีชัง                      แล้วคุ้มคลั่งเงี่ยนยาทำตาแดง
ปลอบเจ้าพุ่มพึมพำว่ากรรมแล้ว          อุตส่าห์แจวเข้าเถิดพ่อให้ข้อแข็ง
สงสารน้อยหน้าจ๋อยนั่งจัดแจง            คิดจะแต่งตัวตายไม่พายเรือ
พี่แข็งขืนฝืนภาวนานิ่ง                      แลตลิ่งไรไรยังไกลเหลือ
เห็นเกินรอยบางปลาสร้อยอยู่ท้ายเรือ คลื่นก็เฝือฟูมฟองคะนองพราย
เห็นจวนจนบนเจ้าเขาสำมุก               จงช่วยทุกข์ถึงที่จะทำถวาย
พอขาดคำน้ำขึ้นทั้งคลื่นคลาย            ทั้งสามนายหน้าชื่นค่อยเฉื่อยมา

ปล. เวลาที่คุณครูให้อ่านอาขยานบทนี้ พอถึงตัวที่เน้นสีแดงเด็กผู้ชายในห้องที่ผมเรียนอยู่จะอ่านเน้นเสียงดังเป็นพิเศษ ฮาๆเอิ๊กๆ

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)