อนุทิน #145644

| อนุทิน ... ๖๙๔๑ |

"โมหะ"

เวลาที่มนุษย์ (ลุ่ม) หลงอะไรสักอย่าง
เขาหรือเธอมักจะมองไม่เห็นสิ่งแย่ ๆ
หากแต่จะมองเห็นแต่ข้อดี หรือ
ข้อที่เราคิดว่าดี (สำหรับตัวเราเองคนเดียว)
จนเมื่อเวลาล่วงเลยมา
ความแย่ ๆ เหล่านี้จึงค่อย ๆ ปรากฎ
ตามความรู้สึกของเรา
ทั้ง ๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว
มันมีอยู่มาตั้งแต่แรก
แต่เรากลับเลือกที่จะมองไม่เห็น

เชียงใหม่ (ยามสอง)
๗ เม.ย.๕๙

เขียน:

ความเห็น (2)

ลุ่ม..หลง อยู่บ้างเป็นบางครั้งครับครู....ถึงบางอ้อ..ก็ต่อเมื่อร้องว่า"อ๋อ....มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกนิ"เฮ่อ...เราดันลุ่มหลง...ไปกับเสียงบรรเลงแห่งชีวิตซะแล้วหนอออออ....อิๆ

ใช่เลยครับ คุณเพขรฯ ;)...