อนุทิน #145453

ฟองอากาศแห่งห้วงกาละ

ไม่ทันที่จะทะนุถนอม

ก็พลันร่วงถ่อมลงพร้อมระเหย...

หลากแววเริงใจสุกใสยิ่งเอย

อยู่เหมือนไม่เคยเอ่ยลาง่ายดาย

ไม่ทันที่จะทะลุทะลวง

ก็ปุบปับปวงโศกโลกสลาย…

มากทุกข์มืดท้นจมตนเจียนตาย

แสร้งคล้ายทนทานนานยาวท่าวทบ

ร้าย ดี เราเดาเค้าลางใดใด...

ณ ความเป็นไป ไร้ใจสงบ

คล้อยกาลผ่านคล้อยเลือนรอยเก่าลบ

พบพานผ่านพบลบรอยใหม่เลือน

สุขไม่สืบเมฆเสกฝน ดั่งฝัน

ทุกข์ศิลาทัณฑ์นั้นอ่อนคลอนเคลื่อน

ดุจฟองอากาศน้ำหยาดน้อยเยือน

ระยิบวิบเกลื่อนเดือนปีชีวิต

มองความเป็นไป วางใจสงบ

เราสบยิ้มบ้าง อย่างญาติสนิท

ต่อรื่นรมย์หากจากไม่ทราบทิศ?

แก่ครู่มืดมิดวิกฤตการณ์

ประกาย ปรัชญา

จาก “เดินเคียงฉัน”

เขียน:

ความเห็น (0)