อนุทิน #145386

หลายวันมานี้...รู้สึกเหนื่อยหน่าย เหนื่อยใจกับการศึกษาไทย

แต่ละอย่างที่ออกมา...มันทำร้ายและซ้ำเติมวิชาชีพครู

เป็นครูมา 10 ปี เจอครูหลากหลายแบบมาก

เจอตรรกะแบบโลกสวย เจอตรรกะแบบเห็นแก่ตัว

แล้วอดสูหัวใจ....

คนรอบตัวฉัน...หลายคนที่ทำวิจัยในชั้นเรียนเองไม่ได้และไม่มั่นใจ...

คนรอบตัวฉัน...หลายคนจบ ป.โท มาแบบไม่สามารถทำวิจัยในชั้นเรียนได้

คนรอบตัวฉัน...สอนหนังสือได้...แบบฉันมีหน้าที่แค่สอนหนังสือ...

หลายคนรอบตัวฉัน...เป็นเบ้าหลอมที่บูดเบี้ยว...ให้เด็กเก่งเห็นแก่ตัว

หลายคนรอบตัวฉันที่เป็นเก่งอีกมากมาย

หลายคนรอบตัวฉันเป็นครูที่ดีและเป็นต้นแบบของความเป็นครูได้

ฉันถูกสอนมา...และเชื่อมั่นในจิตวิญญาณของครู

กครั้งที่ฉันทำอะไรก็ตาม...ฉันไม่ได้สนใจว่านายจะชอบไหม

ฉันมองว่าทำแล้วลูกศิษย์ของฉันจะได้อะไรต่างหาก

ฉันถูกมองว่าคิดต่าง คิดนอกเหนือจากคนอื่น

เวลาฉันทำอะไรกับลูกศิษย์ "ฉันเชื่อในหลักการทำงานของหัวใจ"

ฉันเชื่อมาเสมอว่า ใจมันสื่อถึงใจ เด็กสามารถรับรู้เข้าใจได้ว่าเรากำลังทำอะไร ทำเพื่อใคร

ทำเพื่อตนเอง หรือทำเพื่อพวกเขาเหล่านั้น พวกเขาที่เป็นลูกศิษย์ของฉัน

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

พี่ก็เป็นอย่างที่น้องเป็น ... เป็นครูแบบนั้นแหละ ;)...

พี่แก้วเคยเป็นแบบนั้น ตอนนี้เราเข้าใจหัวหน้าหรือเจ้านายแล้วค่ะ ถ้าเป็นไปได้เราพยายามเข้าใจทั้งหัวหน้าและลูกน้องหรือลูกศิษย์ให้สมดุล จะได้มีความสุขทุกคน คนไหนดี ก็ดี คนไหนทำไม่เป็นก็พาทำ คนไหนไม่อยากทำ ก็ปล่อยไปก่อน เอาเช่นนั้น