อนุทิน #145285

เสียงเพรียกหาจากขอบฟ้ารุ่งอรุณ


ชายซัดเซทำเศษสตางค์สุดท้ายร่วงหล่น

เมื่อก้มเก็บ เขาทรุดฮวบกับพื้นถนน

ขณะไหลนองมาตามทาง, หลากเนื่องมาตามทาง

อา...ทานตะวันอันแสนอบอุ่น

เขาพบทองคำจำนวนมากจาก ‘แสงแรก’

ใน ‘เสียงเรียก’ จากขอบฟ้าก็ปรากฏชื่อของเขา

นิรนามเพียงใดในโลกแล้งเข็ญ

กลับเป็นสาระสำคัญผ่านกระแสอันนุ่มนวล

ยังไม่ทันทรงตัว เขาบรรลุความงาม

อา....รวงแห่งห้วงอารมณ์อันสุกงอม

เขาร่าเริงเก็บเกี่ยวความสุกปลั่ง

เฉกเช่นจิตวิญญาณเก็บกอบทองคำ

ที่จะซึ้งหวานอย่างง่ายง่าย---ยิ้มฉายอย่างฉับพลัน

ที่จะเรียนรู้ด้านดีของนักฝัน

ที่จะทระนง

ที่จะย่างก้าวแม้รวดร้าวยาวไกล

ที่จะแปรเสียงไห้

เป็นเสียงฮัม

ประกาย ปรัชญา

จาก “เดินเคียงฉัน”

แด่เจ้กุ้งที่จากไปครับ

เขียน:

ความเห็น (0)