อนุทิน 145269 - อาจารย์ต้น

หลุมเทา

หนึ่ง

ดุจใบเหลืองเดียว

เปลี่ยว ในเขียวใบแผ่พุ่มชอุ่ม

ดั่งคืนหลงทาง

แห่งนกงกเงิ่นบนสายไฟไกลถิ่น

เปลี่ยวดายหมายบิน

ไม่ทันฝูง, ไม่ทันสนธยาลาลับ----

แก่เฒ่า

ภาวะอับจนท้นอารมณ์ทอดอาลัย

ย้อนแย้งอยู่แต่ภาวะชั่งใจ...

แย้มยิ้มปลอดโปร่ง

เขียนจดหมายลาตาย

หรือเร่งเร้าเอาสุขสบาย, จากลูกหลาน

สอง

พ่อไม่เหลือบแลแม่ไม่ใส่ใจ

ตื่นสายไม่ไปโรงเรียน

ไอ้เปี๊ยกงัวเงียออกสู่แดดจ้า

กอดเข่าเกาขา, ขว้างปาขวดยาชูกำลังไร้จุดหมาย

เดินเตะกระป๋องป๊องแป๊งว่างเปล่า

ก้มมองน้ำขังเก่า

เงานั้น, ใบหน้าครึ่งหนึ่งแสนธรรมดา

แต่อีกซีกหน้า...

ไอ้เปี๊ยกสบตาอาชญากร

สาม

คนหนุ่มสาว หลายครั้งแหงนมองดูดวงดาว

กลับไม่เข้าใจความหมายแม้น้อยนิด

ชีวิต

จงเป็นแสงสว่างในตัวเอง

ประกาย ปรัชญา

จาก “เดินเคียงฉัน”

เขียน 11 Mar 2016 @ 19:00 ()


ความเห็น (0)