อนุทิน #145269

หลุมเทา

หนึ่ง

ดุจใบเหลืองเดียว

เปลี่ยว ในเขียวใบแผ่พุ่มชอุ่ม

ดั่งคืนหลงทาง

แห่งนกงกเงิ่นบนสายไฟไกลถิ่น

เปลี่ยวดายหมายบิน

ไม่ทันฝูง, ไม่ทันสนธยาลาลับ----

แก่เฒ่า

ภาวะอับจนท้นอารมณ์ทอดอาลัย

ย้อนแย้งอยู่แต่ภาวะชั่งใจ...

แย้มยิ้มปลอดโปร่ง

เขียนจดหมายลาตาย

หรือเร่งเร้าเอาสุขสบาย, จากลูกหลาน

สอง

พ่อไม่เหลือบแลแม่ไม่ใส่ใจ

ตื่นสายไม่ไปโรงเรียน

ไอ้เปี๊ยกงัวเงียออกสู่แดดจ้า

กอดเข่าเกาขา, ขว้างปาขวดยาชูกำลังไร้จุดหมาย

เดินเตะกระป๋องป๊องแป๊งว่างเปล่า

ก้มมองน้ำขังเก่า

เงานั้น, ใบหน้าครึ่งหนึ่งแสนธรรมดา

แต่อีกซีกหน้า...

ไอ้เปี๊ยกสบตาอาชญากร

สาม

คนหนุ่มสาว หลายครั้งแหงนมองดูดวงดาว

กลับไม่เข้าใจความหมายแม้น้อยนิด

ชีวิต

จงเป็นแสงสว่างในตัวเอง

ประกาย ปรัชญา

จาก “เดินเคียงฉัน”

เขียน:

ความเห็น (0)