อนุทิน #145261

ต้องดับตัวตน

โดยความเห็นแจ้งความจริง

ทั้งที่สังขารอันไม่ใช่เรา

ยังสมบูรณ์เต็มมนุษย์อยู่

แต่เป็นธรรมชาติมนุษย์

ที่อนิจจังจะพาดับเอง

ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวตนของเรา

เมื่อเราว่างดับสนิทแล้ว

เห็นอุปาทาน

ที่เกิดจากความเห็น

อันผิดปรกติความที่นึกคิดว่าร่างกาย

เป็นตัวตนของตนจะต้องหายไป

ตามความจริง

ความจริงเหมือนก้อนหิน

เมื่อเรายึดว่าของเรามันก็คือหลง

แต่เมื่อไม่มีตัวเรา

คือตัวเราว่าง

ก้อนหินก็ยังเป็นก้อนหิน

ตามปรกติของก้อนหิน

เหมือนตัวเรา

เมื่อดับความเป็นตัวตนของเรา

ด้วยการกลับคืนสู่ว่าง

ตัวเราก็ยังสมบูรณ์ตัวเรา

แต่ไม่ใช่ตัวเราของเรา


ประภา สันติ

เขียน:

ความเห็น (0)