อนุทิน #145158

แผนที่และที่หมาย

หนึ่ง

ใครคือคนหมดไฟ---ใจมอดฝัน

วัน คือการผ่านวันอันเงื่องหงอย

คืน คงคอยขับคืนขมขื่นคอย---

เช้าภาระกระจ้อยร่อยจะร้อยรัด

คนเฝ้าห้องน้ำ ‘หน้าคว่ำ’ ค้าง...

ตามท่ารถเวิ้งว้างต่างจังหวัด

มุมท่าเรือหรุบหรู่จากภูมิทัศน์

เรามักพบภาพพลัดอุบัติซ้ำ

ดูทุกข์ทึบ เหือดแห้ง ดุจแท่งหิน

ไม่ฟังทั้งได้ยินฝนรินฉ่ำ

ได้มองแต่ไม่เห็นแสงเต้นรำ

ฟุบเฝ้าห้องน้ำ ‘คว่ำหน้า’ ค้าง!

บางใคร เหยียดกาย เหนื่อยหน่ายเกิน

หลับบนโต๊ะเก็บเงินอยู่เมินหมาง

ป่ายมือทิ้งเศษเงินคนเดินทาง

หงุบ เงย บ่น คราง อีกบางใคร

หลับมัวลงหมด เธอถดถอย

นางหน่ายแหนง ชีพน้อยคอยชื่นไหน

แกดับฝันซบเซา เขาดับไฟ

เหือดแห้งห่างให้เราไปพบ

สอง

ใครคือคนหมดใจ---ใจมอดฝัน

เราเดินทาง ระเบียงจันทร์รอบรรจบ

เรารอนแรม ลมทะเลพลันสมทบ

...สุมเซาซบสุดแสนแน่นใจเรา!

ต่างเพียงแต่ภาระหน้าที่

ไม่มีห้องน้ำ ‘คว่ำหน้า’ เฝ้า

มีวิธีพิถีพิถันเปลื้องบรรเทา

ก่อน ‘พักร้อน’ ซ่อนเศร้าจากเราไป

สรวลเสกางแผนที่ อีกที่หมาย

ส่งท้ายสายทางสว่างไสว

สุดท้ายสายทางคือข้างใน

พบดุลยภาพได้ ใต้พันธะ

ประกาย ปรัชญา

จาก “เดินเคียงฉัน”

เขียน:

ความเห็น (0)