อนุทิน #145109

ในนามความเป็น ‘คน’

เพียงข้างแคบของใจยอมใฝ่ฝัน

เป็นข้างขึ้นของจันทร์อันเหมาะสม

เสี้ยวของสี่ค่ำ ห้าค่ำคม...

สิบสี่เพื่อโลกชม กลมและชัด

โดยด้านกว้างแห่งใจไยต้องห่วง

วันแรกผลิสืบช่วงกาลร่วงผลัด

มุกฝน มอสเฟิร์น ทั้งเนินนัด---

เริงระบำระบัด...ระบัดระบาย

ทุกชีวิตวาดไว้ได้ขาดวิ่น

พุหวังรินรดให้ ได้ขาดหาย

คือจันทร์ คือเฟิร์น เกินหวังวาย

คนเติมค่า ขยายความหมาย ‘คน’

การแผ้วทางที่พิถีพิถัน

พลังสร้างสรรค์อันเข้มข้น

น้อมถ่อม ใช่น้อมยอมจำนน

อดทน ไม่ท้อ รอเวลา---

ดูพื้นพื้น และทั้งฟังดาดดาด

วิธีมุ่งมาดปรารถนา

ยังดีแท้แด่เธอเสมอมา

ยังดีกว่าที่ฉันคิดสรรใช้

บวกความช่างฝันอันน่ารัก

บวกสักความซื่อหรือความใส

ลบความเหี้ยมตระเตรียมกร่อนเกรียมใจ

ลบความมืดใฝ่ใด เพื่อใฝ่ดี

ชีวิตได้เวลาสิบห้าค่ำ!

ชีวิตพืชพันธุ์พรำระบำสี

ชีวิตก้องกังวานปานบทกวี

ชีวิตเกื้อกูลมีปีติตาม---

คืนของเธอและฉัน อันอับเฉา

วันของเขาแห้งผาก ยากฝ่าข้าม

มุ่งต่อยอดในนามความดีงาม

มุ่งเติบใหญ่ในนามความเป็น ‘คน’

ประกาย ปรัชญา

จาก “เดินเคียงฉัน”

เขียน:

ความเห็น (0)