อนุทิน #144634

"ความกดดัน"

มีผู้บริหารสักกี่คน...ที่ทราบถึงการใช้อำนาจเพื่อกดดันเจ้าหน้าที่ในการทำงาน...หากพูดเรื่องจริง...ผู้บริหารบางคนนั่นแหล่ะที่ผิด...ผิดที่ไม่รู้เรื่องจริง ๆ...ผิดที่ไม่รู้จักเรื่องการทำงาน...ผิดที่ไม่พัฒนาตนเองและผู้อื่น...ไม่พูดคุยกับลูกน้อง...ใช้อำนาจเพื่อกดดัน...ไม่คุยปัญหาว่าเกิดจากสาเหตุใด...ความพร้อมของผู้บริหารเองในการทำงาน...สุดท้ายทำให้เกิดการกดดันผู้อื่น จนถึงแก่ความตาย...ใช่เหรอแบบนี้...ทำไมไม่พูดคุยกันในระหว่างการทำงาน...เพื่อนร่วมงานดีกันมากน้อยเพียงใด...ทำไมไม่พูดคุยกันดี ๆ ให้เหตุและผลซึ่งกันและกัน...เหตุที่เขียนเพราะเห็นจากที่น้องเขาเขียนจดหมายลาตาย...เป็นบทเรียนได้หรือยังว่า...การทำงานต้องพูดคุยกัน ให้ความรู้กัน และพัฒนากัน จึงจะทำให้เกิดความสุขในชีวิตของการทำงาน...ปัจจุบันงานบุคคลเป็นงานที่หนักมาก ๆ...ขึ้นอยู่กับคนที่เข้ามาเป็นผู้บริหาร ทราบเรื่องจริง ๆ มากน้อยแค่ไหน...

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (3)

เสียใจด้วยค่ะกับเรื่องที่เกิดขึ้น ทำให้คิดว่า มหาวิทยาลัยมีกรรมการอุทธรณ์ร้องทุกข์ ช่องทางนี้สำหรับอาจารย์หรือสำหรับทุกคน ถ้าสำหรับอาจารย์เท่านั้นก็น่าจะมีสำหรับบุคลากรทุกหมู่เหล่าและประชาสัมพันธ์กันให้ทุกคนรู้และใช้ช่องทางนี้ในการแก้ปัญหาได้ จะแฟร์สำหรับฝ่ายผู้บริหารและบุคลากรผู้นั้นที่มีฝ่ายเป็นกลางช่วยแก้ปัญหา

ตรั้งหนึ่ง เคยเห็นปัญหาระหว่าง ผอ และเจ้าหน้าที่ ผอ คนนี้ทำงานเป๊ะมาก งานยากแต่ไม่มีข้อบกพร่อง ทันเวลา ถูกต้อง เป็นที่ไว้วางใจแลยยอมรับของทุกคน แต่ทนไม่ได้กับความบกพร่องเล็กใหญ่ของลูกน้อง จะแสดงออกด้วยวาจา สีหน้าท่าทาง เป็นที่ประหวั่นพรั่นพรึงของลูกน้อง และผู้เข้าไปติดต่อ น้องคนหนึ่งทำงานผิดพลาดประจำ ในที่สุดทราบว่าเธอกินยาตายแต่มีคนช่วยเหลือได้ทันการ เป็นเรื่องเศร้า ถ้ามีการจับแยกก่อนที่ปัญหาของน้องจะสะสมจนตนเองรับไม่ไหว

ขอบคุณค่ะ อาจารย์ เป็นปัญหาของแต่ละมหาวิทยาลัย...ขึ้นอยู่กับว่ามหาวิทยาลัยไหนจะดำเนินการและพัฒนาไปกันในระดับไหน...เรื่องใน ม. เป็นปัญหาเชิงลึก เรื่องบางเรื่องหากปฏิบัติตามระเบียบ ข้อบังคับจะไม่ค่อยเท่าไร...แต่บางท่านชอบทำในสิ่งที่ตนเองต้องการหรืออยากได้ ไมคำนึงถึงผลที่จะเกิด หากพอผิดขึ้นมาก็ป้ายความผิดให้ผู้อื่นรับผิดชอบแทน... ยิ่งโดยเฉพาะการทำงานด้านบุคคลไม่เป็นระบบ อย่าหวังว่าจะเกิดความเป็นธรรมเกิดขึ้นได้ในมหาวิทยาลัย...คงต้องใช้เวลาสักพักหนึ่งมังค่ะในการพัฒนาระบบการบริหารจัดการของมหาวิทยาลัยให้พัฒนาในทิศทางที่ดียิ่งขึ้นค่ะ...เป็นปัญหาใหญ่มาก ๆ เลยค่ะ...และหากเป็นเรื่องผลประโยชน์ด้วยแล้ว ต่างคนต่างหวังผลส่วนตนมากกว่าส่วนรวมจริง ๆ ค่ะ...นี่คือ ปัญหาภายในที่คนภายนอกไม่ทราบ จะมีใครสักกี่คนที่กล้าเล่า กล้าบอก...เหตุที่เขียน เพราะมีน้องอีก มรภ.หนึ่ง เมื่อ ๒-๓ ปีที่แล้ว ก็เครียดและให้สามียิงตัวเองตายและสามีก็ยิงตัวตายตามอีกกรณีหนึ่ง...ทำให้คิดว่า...การทำงานในมหาวิทยาลัยจะไม่มีความสุขกระนั้นหรือ??? แต่ละคนเข้าใจบทบาทของตนเองมากน้อยเพียงใด...ไม่ใช่โทษกันไป โทษกันมา สุดท้ายต้องมาสังเวยกันด้วยชีวิต...คนตายไปแล้วไม่สามารถมานั่งชี้แจงให้คนเป็นฟังได้เลย นอกจากเพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่คุ้นเคยกัน ได้รับฟังความคิดเห็นก่อนที่เขาจะตาย