อนุทิน #144484

มีผู้รู้ท่านหนึ่งกล่าวไว้ว่า

ชาวนาเขาเกิดมาเขาก็เห็นแต่ท้องนาต้นข้าว แล้วจะให้เขารวยได้อย่างไร เมื่อเขาไม่ได้เรียนรู้ที่จะรวย หรือสภาพแวดล้อมที่เขาอยู่มันไม่เอื้ออำนวย

แต่คนที่รวยทุกวันนี้เพราะที่ๆเขาเกิดมามีสภาพแวดล้อมที่มีการค้าขายเด็กมันก็เติบโตมาเห็นพ่อแม่ค้าขายก็ได้รับเอาความรู้ว่า การค้าขายมันเป็นอย่างไรต้องแก้ไขอย่างไร

ชาวนาก็เช่นกันเมื่อรู้ว่าช่วงนี้ต้องปล่อยน้ำออกจากนา ต้องใส่ปุ๋ยตอนไหน เก็บเกี่ยวอย่างไรเขารู้ ถึงจะสอนให้คนรวยทำนามันคงอีกนานกว่าจะทำเป็น

งั้นจะสอนให้ชาวนาให้เขาเป็นคนรวยคงยากเพราะเขาไม่มีพื้นเพในด้านค้าขาย ที่บางคนมีได้ก็เพราะได้ไปเห็นแล้วมาลองค้าขาย บางรายก็ปิดไปเพราะพื้นฐานความรู้ไม่มี

งั้นอย่าหวังว่าชาวเกษตรกรจะรวย เพราะอำนาจอยู่ในมือรัฐบาลหมด ชาวสวนไม่มีสิทธิตั้งราคาของสินค่าตัวเองได้ แล้วทำไมโรงงานผลิตสินค้าเกี่ยวกับอาหารมันกำหนดราคาขายเองได้ล่ะ

นี่คือมุมมองในแง่ของพื้นเพวัฒนธรรมประเพณี อย่างไรเราก็เป็นแบบนั้นมันคงยากที่จะเปลี่ยน แต่ถ้ารัฐบาลอยากจะให้เขามีพออยู่พอกินลดต้นทุนราคาสินค้าการเกษตรซิ ทำอย่างไรให้ชาวสวน ชาวนา ชาวไร่พออยู่พอมี และให้มีหนี้ลดน้อยลง อย่างนี้จะดีกว่า ...

นี่คือสิ่งที่เขากล่าวไว้นิดเดียวแต่ผมมาเสริมเติมต่อ..ความรู้ยังด้อยนัก ..ผิดพลาดโปรดชี้แนะครับ

เพื่มเติม.ผมเองก็ได้รับอิทธิพลจากที่พ่อเป็นคนที่ทำงานในสมัชชา อยู่กับนักต่อสู้ จึงมีผู้คนมากมายมาหาพ่อมีหนังสือพิมพ์ มีหนังสือใหม่ๆมีเอกสาร ทำให้ผมได้เห็นอะไรที่ใหม่ ได้อ่านหนังสือพิมพ์ เพราะหนังสือพิมพ์ไม่ค่อยมีหรอกครับในช่วงนั้น จะมีก็แต่ในโรงเรียน ผมจึงมีแนวคิดที่อยากจะศึกษา จึงเป็นผลพลอยได้จากการได้เรียนรู้จากพ่อ ...จนทำให้ผมยังชอบเขียนเรื่องราวเก่าๆ และรักในหนังสือมาก มาจนทุกวันนี้

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (0)