อนุทิน #14230

024 : บทกวีแห่งสายรุ้งของอินเดียนแดง @192083 โดย บัญชา ธนบุญสมบัติ

  • สวัสดีครับพี่ชิว
  • ในฐานะ ชายผู้หลงรักตัวอักษร ก็ต้องยกกลอนมา คอมเมนท์ ว่ามั้ยครับ ขอยกกลอนสุนทรภู่ มาประกอบแล้วกันนะครับ
  • บัดเดี๋ยวดังหงั่งเหง่งวังเวงแว่ว สะดุ้งแล้วเหลียวแลชะแง้หา
    เห็นโยคีขี่รุ้งพุ่งออกมา ประคองพาขึ้นไปจนบนบรรพต
    แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
    ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวจนเลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
    อันมนุษย์นี้ที่รักสองสถาน บิดามารดารักมักเป็นผล
    ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้แต่กายตน เกิดเป็นคนคิดเห็นเจรจาฯ
    แม้นใครรักรักมั่งชังชังตอบ ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา
    รู้สิ่งไรไม่สู้รู้วิชา รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี
    จงคิดตามไปเอาไม้เท้าเถิด จะประเสริฐสมรักเป็นศักดิ์ศรี
    พอเสร็จคำสำแดงแจ้งคดี รูปโยคีหายวับไปกับตาฯ
  • เขียน:
    แก้ไข:

    ความเห็น (0)