อนุทิน #141904

8. มรณกรรมของผู้แต่ง (the death of the author) ต่อครับ

ประวัติศาสตร์ของมรณกรรมของผู้แต่ง “ดังนั้นจึงเป็นสิ่งที่มีเหตุผลที่ว่าวรรณกรรมควรจะเป็นประจักษ์นิยมแบบวิทยาศาสตร์, สิ่งที่ดีเลิศ, และท้ายที่สุดก็คืออุดมการณ์แบบทุนนิยม ซึ่งจะให้ความสำคัญของบุคคลว่าเป็นผู้แต่ง ผู้แต่งยังคงเป็นหลักในประวัติศาสตร์วรรณกรรม, ประวัติของผู้แต่ง, บทสัมภาษณ์ต่างๆ, นิตยสารต่างๆ, ไดอารี่, บันทึกความทรงจำ ภาพลักษณ์ของวรรณกรรมที่พบเห็นได้ในวัฒนธรรมทั่วไปจะมีศูนย์กลางอยู่ที่ผู้แต่ง, บุคคลของผู้แต่ง, ชีวิตของผู้แต่ง, รสนิยมของผู้แต่ง, ความกำหนัดของผู้แต่ง ในขณะที่การวิจารณ์ก็ยังคงวนเวียนอยู่กับผู้แต่ง เช่น งานของ Baudelaire คือ ความผิดพลาดของตนเอง, ความบ้าของ Van Gogh, ความโหดร้ายของ Tchaikovsky คำอธิบายของงานสามารถหาได้ในตัวผู้เขียน ไม่ว่าจะเป็นหญิง หรือชาย ที่ผลิตงานนั้นออกมา ราวกับว่าจุดสุดท้ายของการวิจารณ์จะอยู่ที่ผู้แต่ง เสียงของผู้แต่ง จะทำให้เรามั่นใจ

เขียน:

ความเห็น (0)