อนุทิน #140635

ภาระใหม่..ที่เด็กขอ

ตั้งแต่บรรจุ ทุกครั้งก็จะมีแต่หลักการกระบวนการทางวิทยาศาสตร์และสาระวิทยาศาสตร์ โดยเฉพาะสำนวนที่กล่าวกับนักเรียนเมื่อแนะนำตัวกับนักเรียนว่า Physics is my life.

แต่วันนี้..ภาระใหม่ที่เด็กนักเรียนทุนเข้ามาปรึกษาคือการเขียนจดหมายเป็นภาษาญี่ปุ่น..อย่างง่าย เพื่อลดการใช้จ่ายเพื่อการแปลจดหมาย ถ้าทำได้จะลดค่าใช้จ่ายประมาณ 5000-7000 บาท นั่นคือแรงบันดาลใจในการสมัครเข้ารับการอบรมเพื่อเป็นครูสอนภาษาญี่ปุ่นในระดับมัธยมศึกษา...10เดือน ที่ใช้เวลาอบรม ณ ศูนย์ภาษาญี่ปุ่นในกรุงเทพ ฯ และอีก 2 เดือนที่เข้ารับการอบรมเข้า ณ ศูนย์ภาษาญี่ปุ่นอุระวะ เมืองไซตะมะ ประเทศญี่ปุ่น กับการสอบวัดระดับความรู้ภาษาญี่ปุ่นระดับ 3 การอบรมฯ ทุกครั้ง การสอบทุกชั่วโมง ทุกวันและทุกสัปดาห์หากคะแนนไม่เต็ม 100 จะจัดว่าไม่ผ่านเกณฑ์..คุณครูชาวญี่ปุ่นจะให้ข้อคิดเพื่อพยายามทุกวันว่า เราคืดหนึ่งเดียวในโรงเรียนถ้าวันนี้เราไม่ได้..คำถามที่นักเรียนอยากรู้ อยากทำได้ ..เรามีให้พอเพียงแล้วหรือ..การออกเสียง..ไม่ถูกหนึ่งตัว..เด็กจำไป พูดคุยหรือสอนเพื่อน..กว่าจะพบคนที่รู้และแก้ไขให้ ลูกศิษย์คุณ..ได้ต้นแบบที่ผิดจากคุณเพียงเสียงเดียว...ทำให้ต้องนึกถึงสำนวนของครูไทยท่านหนึ่งที่ขอเอ่ยนามว่ารองศาสตราจารย์ ดร. สุพักตร์ พิบูลย์ ว่า "เราจงเป็นครูที่ ไม่ทำบาปทางการศึกษาแบบ สะสมไมล์"

การพานักเรียนเข้าร่วมการแข่งทักษะภาษาญี่ปุ่น ผลงานที่ได้ในที่ 1-3 แม้นยังอยู่ไกล แต่สิงที่หนึ่งของคนเป็นครู คือเตรียมความรู้ ทักษะ และความฝึกฝนให้ชำนาญมีมาตรฐาน ขึ้นบนเวทีด้วยความเชื่อมั่น ลงจากเวทีด้วยความภูมิใจ กลับมาโรงเรียนอย่างมีความหมาย เด็กภาษาญี่ปุ่น แม้นเพียงหยิบมือในโรงเรียน แต่ผลงานของเราเป็นแรงบันดาลใจให้เด็กนักเรียนทุกคนร่วมกันสู้และพัฒนาการเรียนของตน...กิจกรรมรับนักเรียนชาวญี่ปุ่นแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับทุกกลุ่มสาระวิชาในในโรงเรียน เราสอบเข้าร่วมกิจกรรมค่าย ณ เมืองคุมะโมะโตะ ประเทศญี่ปุ่น และเด็กๆเลือกเรียนภาษาญี่ปุ่นเป็นวิชาเลือกในระดับอุดมศึกษา

แม้นเป็นแสงดวงน้อย..แต่เป็นสิ่งที่ทำให้คนเป็นครูมีรอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตา

เขียน:

ความเห็น (0)