อนุทิน #138686

"...นั่งทอน้ำตาอยู่เช้าค่ำ

คิดถึงดื่มด่ำคอยฟังข่าว

ห่มน้ำตาถักทอมาก็ยาว

เหน็บเนิ่นหนาวมาแสนนาน..."

...ตอนเช้า... อากาศเริ่มเย็นๆ ดอกเชอรี่สีชมพูบานสะพรั่งหน้าบ้าน

ความคิดถึงเดินทางมากับความเหงา...

คิดถึงทุกคนที่ผมรัก...แต่เขาเหล่านั้นไม่อยู่...และไม่ได้ข่าวเลย...ได้แต่ส่งใจไปให้...

เราก็เป็นคนประหลาด...เวลาเขาอยู่ตรงหน้า...กลับไม่คิดถึง

แต่พอเขาไม่อยู่...กลับคิดถึง...เป็นซะอย่างงั้น...

(วันศุกร์ 28 พ.ย.57)

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (2)

บทกวีข้างบน ผู้แต่งคืออาจารย์วาณิช จรุงกิจอนันต์ ในหนังสือเล่มไหนน่า แต่ชอบๆ ลอกใส่สมุดบันทึก…เหงาและเปี่ยมด้วยความรักและความคิดถึงกันครับ

ธรรมดานะคะ อยู่ตรงหน้าก็ไม่ต้องคิดถึงแล้วไงคะ

ขอบฟ้าเหนืออาณาใดกั้น อิ อิ