อนุทิน #137072

๑๙/๐๘/๒๕๕๗

อนุทิน ๑๙๑.

ช่วงนี้ไปทางไหนมีแต่คนทักว่า "ขาวขึ้นนะ" ตนเองก็ยังแปลกใจอยู่เหมือนกันว่า "ขาวตรงไหนนะ" ทั้งที่ออกแดดไปปลูกป่า ขี่รถเครื่องไปหนามาไหนก็ออกบ่อย เขามองไปที่สูงกว่าระดับสายตาและก็ว่า "ที่ขาวหนะมันเป็นสีผม...ไม่ใช่สีผิว" เอากับเขาสิ...ยิ้มไม่ออกเลยเรา...

หวนคิดถึงคำพระที่ท่านสอนเป็นคำคล้องจองไว้ว่า "ไอ้ที่ดำกลับขาว...ไอ้ที่ยาวกลับสั้น...ไอ้ที่มั่นกลับคลอน...ไอ้ที่หย่อนกลับตึง...ไอ้ที่ซึ้งกลับเซอะ" หลายท่านคงเคยได้ฟังกันมาแล้ว...คงรู้ความหมายกันดี...บางท่านอาจจะยังไม่ทราบก็ได้ขอขยายนิดละกัน...

ไอ้ที่ดำกลับขาว...ก็คือสีผมดังที่มีคนทักนี่หละครับ อายุมากแล้วก็มีการเปลี่ยนสีกันเกิดขึ้นล่ะครับ...

ไอ้ที่ยาวกลับสั้น...ก็คือ สายตาไงครับ เคยมองเห็นไกลๆ ชัดๆ นานๆ ไปก็เริ่มมองอะไรพร่าเลือน ไม่ค่อยชัดเจนเหมือนเดิมอีกแล้ว...อย่าคิดลึกไปกว่านี้นะครับ...

ไอ้ที่มั่นกลับคลอน...ก็คือ ฟ.ฟัน ของเราไงหละครับ เคยแข็งแรง มั่นคง ขบฟ้าสนั่นได้อย่างสบาย พอนานเข้า เจอเนื้อย่างก็โบกมือลาแล้ว...

ไอ้ที่หย่อนกลับตึง...ก็คือ หู ของเราไงครับ  ตอนหนุ่มสาวก็ฟังได้ชัด แจ่มใส ใครพูดที่ไหนก็ได้ยินหมด แม้เสียงนินทา...พอนานเข้า ชักเป็นคนหูตึง ฟังไม่รู้เรื่อง และไม่ได้ยินเสียงเสียแล้ว...

ไอ้ที่ซึ้งกลับเซอะ...ก็คือ สัญญา และสติ ความจำเลอะเลือน ความระลึกไม่รู้ไม่ได้เหมือนเดิมอีกแล้ว...

เป็นธรรมะแบบชาวบ้านที่สามารถเข้าถึงและรับรู้ได้ง่าย...เห็นได้ง่าย เมื่อ "ความชราเริ่มมาเยือน" เมื่อรู้ก็ยอมรับและไม่ทุกข์ หากไม่รู้(สภาพความเป็นจริง)ไม่ยอมรับก็ทุกข์ ครับ

เขียน:
แก้ไข:

ความเห็น (3)

นั่นคือ สัจธรรมค่ะ พี่หนาน

เมื่อเข้าใจสัจธรรมแล้ว...ก็ต้องเข้าใจ...สัจจะ...ทำ...ด้วยใช่ไหมครับอาจารย์...

ขอบคุณครับ...

ก็มันเป็นเช่นนั้นเอง..สาธุ