อนุทิน #134920

บทกวี ผ่านทางมาเมื่อฟ้าหม่น

เดินผ่านทางมาเมื่อฟ้าหม่น             โดดเดี่ยวทุกข์ทนคนค้นฝัน

เปียกปอนเสื้อผ้าเศร้าจาบัลย์          เปลี่ยวเหงาเงียบงันฝันยังไกล

ฝันถึงฟ้าสีฟ้ากว้างกว่ากว้าง              การเดินทางสิ้นสุดที่ตรงไหน

ใจเงียบเหงายามนี้ไม่มีใคร               ปลอบประโลมดวงใจคลายไหวกลัว

นั่งลงพักข้างทางอย่างหวั่นหวาด       มองดวงดาวดารดาษฟ้าสลัว

เหลียวรอบกายข้างไหนใจระรัว         ฟ้าก็หม่นฝนร้วจนทั่วฟ้า

มีบ้างไหมยามนี้มีใครไหม                ปลอบประโลมดวงใจคลายผวา

ได้ผ่อนพักสักครู่มองดูตา                ก่อนเอ่ยคำอำลาด้วยอาลัย

ขอถ้อยคำทายทักเพียงสักนิด          ปลอบประโลมดวงจิตคนอ่อนไหว

และรอยยิ้มอบอุ่นละมุนละไม          ก่อนเดินลาจากไปไกลทิศทาง

เพราะเราคือผู้เดินทางมาร้างเงียบ    ฝ่าฟ้าฝนเย็นเยียบจนรุ่งสาง

หวังสร้างสมบ่มเพาะใจเปราะบาง      และมองหาทิศทางย่างต่อไป

และเพราะเราเดินทางมาค้างพลบ     ได้ประสบทางฝันอันยื่งใหญ่

และเพราะเราเดินทางระหว่างใจ       จึงพบกันเพื่อจากไปห่างไกลกันฯ

                                                      วรากรณ์   พูลสวัสดิ์

เขียน:

ความเห็น (1)

พบเพื่อจากพรากเพื่อเจอเธอและฉัน โลกวงวรรณฝันเพ้อละเมอหา หากความจริงสิ่งที่พบและผ่านมา เตือนย้ำว่าทั้งเธอฉันนั้นไม่มี ธรรมทิพย์