อนุทิน #134703

8 เม.ย.57

เช้านี้เช็ค mail, line, fb ประจำวันก่อนอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เห็น fb ที่เพื่อนแชร์มาให้ เจ้าของเดิมเขียนว่า "อ่านแล้วอยากร้องไห้" มาดูเนื้อหานะคะ

"เรามีเวลาอุ้มลูกแค่ 6 เดือนแรก หลังจากนั้นเขาจะนอนได้เอง เรามีเวลาอุ้มลูกเดินเพียง 1 ปีแรก หลังจากนั้นเขาจะเดินเอง เรามีเวลากอดลูกเล่นนานๆ ได้เพียง 2 ปีแรกหลังจากนั้นเขาจะไม่ยอมให้กอดนานๆ เรามีเวลาพูดให้ลูกฟังเราใด้ตลอดเพียง 3 ปีแรก หลังจากนั้นเขาจะไม่ฟังเราพูด เรามีเวลาอยู่กับลูกตลอดได้แค่ 10 ปีแรก หลังจากนั้นเขาจะไม่อยากอยู่บ้านกับเราและอยากอยู่กับเพื่อนมากกว่า เรามีเวลาดูแลลูกได้แค่ 15 ปีแรกหลังจากนั้นเขาอาจจะไม่อยากให้เราดูแลและอยากมีชีวิตของเขาเอง ผ่านไป 20 ปีหลังลูกเกิด เราอาจจะไม่ได้เจอลูกอีกเพราะเวลาของคนใดคนหนึ่งอาจหมดลง" "ทำทุกวันที่อยู่กับลูกให้มีค่าเพราะเวลานั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชีวิตสั้นแต่ความรักความผูกพันยืดยาว"

ดิฉันเอียงจอมอนิเตอร์ให้ลูกสาวดู เธอถามว่า "ใช่เหรอ"  ขณะที่ดิฉันเขียนตอบเพื่อนว่า

"ขอประท้วง! ลูกอยากจะไปก็ต่อเมื่อลูกกลัวไม่ได้ไปเท่านั้นละ ถ้าลูกรู้สึกว่าจะอยู่ก็ได้ จะไปก็ได้โดยอิสระ ลูกก็ไม่จำเป็นต้อง(รีบ)ไป" ส่วนประโยคสุดท้ายดิฉันบอกลูกสาวว่าเป็นวิธีที่เธอควรปฏิบัติกับพ่อแม่ค่ะ (ก็.. ยืมมือผู้อื่นสอนลูกค่ะ)

เขียน:

ความเห็น (2)

ลูกสาวโตแค่ไหนแล้วนะคะ ที่ รพ.พระศรีฯ เคยทำงานร่วมกับหลายท่าน มีลูกศิษย์ ป.โททำงานที่นี่ด้วยค่ะ

จบ ป.โทปี 1 แล้วค่ะ รอขึ้นปี 2 จบตรีแล้วต่อเลย ไม่มีประสบการณ์การทำงาน ต้องให้ไปช่วยงานเพื่อน ช่วยงานวิชาการแม่ ดูเธอมีความสุขดีไม่อยากเรียนจบเท่าไร