อนุทิน #134190

 

 

เหม่อมองท้องฟ้าไกล

ภู ดอยบดบังทาง...สายตา

แม้มิอาจยลโค้งขอบฟ้าได้สุดตา

ทว่าสัมผัสได้...ด้วยสุดโค้งขอบใจ

 

ความในระยะไกล

ขยับเข้าใกล้ได้...ด้วยสัมผัส

แห่งลมหายใจเดียวกัน

เป็นลมหายใจแห่งรัก เมตตากัน

เป็นลมหายใจอันโบยบิน

ด้วยอิสรภาพในใจตน

 

เพียง...ยังคงมีเธอในห้วงคนึง

๗ มีนาคม ๒๕๕๗

 

 

เขียน:

ความเห็น (0)