อนุทิน #133972

Me

               

ฉันชื่อนางสาว สุภาพร อารีย์ ชื่อเล่น โม อายุ 19 ปี ฉันมีพี่สาว 1 คน ฉันเกิดที่จังหวัดพังงา ฉันเป็นคนกินเก่ง ตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ส่งฉันไปอยู่กับตาและยายตั้งแต่ฉันอายุ 4 เดือน สาเหตุที่ทำให้ฉันเป็นเด็กค่อนข้างเงียบ คงเป็นเพราะฉันไม่ค่อยมีเพื่อน ตากับยายจะไม่ชอบให้ออกไปเล่นนอกบ้านฉันมักจะต้องเล่นอยู่คนเดียว เล่นกับตุ๊กตาหรือของเล่นที่เขาซื้อให้ ฉันเป็นเด็กขี้โรคทำให้ตากับยายห่วงและไม่อยากให้ออกไปไหน ฉันอยู่กับตายายมาจนฉัน 3 ขวบ พ่อและแม่ก็มารับฉันกลับ ตอนนั้นฉันดีใจมากเพราะตั้งแต่ฉันมาอยู่กับตายาย ฉันก็ไม่ค่อยได้เจอพ่อกับแม่เพราะท่านทั้งสองคนต้องทำงานและเลี้ยงพี่สาวด้วย พ่อแม่ได้ส่งฉันเข้าโรงเรียนประจำช่วงประถม และย้ายกลับมาเรียนที่โรงเรียนใกล้บ้าน เพราะฉันเป็นเด็กไม่ค่อยพูดหรือเล่นกับคนอื่นตั้งแต่เด็ก ๆ ฉันเลยติดนิสัยชอบอยู่คนเดียวทำให้เพื่อนที่โรงเรียนชอบแกล้งฉันอยู่บ่อย ๆ จนทำให้ฉันไม่ชอบการไปเรียน ไปบ้าง หยุดบ้าง จนฉันอายุ 10 ขวบ ฉันได้เป็นนักกีฬาโรงเรียน และเล่นกีฬามากขึ้นจนทำให้ร่างกายฉันแข็งแรงขึ้น และเป็นเด็กที่ค่อนข้างจะมีนิสัยก้าวร้าว เก็บตัว ทำให้เพื่อนไม่กล้าแกล้งอีก ฉันเรียนจบ ป. 6 และเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนทุ่งโพธิ์วิทยาเป็นโรงเรียนในพื้นที่ และได้เข้าเรียนที่เดียวกับพี่สาว ถึงแม้ว่าฉันจะโตขึ้นมีเพื่อนรอบตัวมากขึ้น ฉันก็ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับเพื่อนอยู่เหมือนเดิม ฉันรู้สึกว่ายิ่งฉันโตมากขึ้นเท่าไหร่ ฉันยิ่งไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวมากนัก จะมีกิจกรรมร่วมกับเพื่อนบ้างแต่ก็น้อย

                ฉันเป็นคนที่ค่อนข้างมีโลกส่วนตัวสูงชอบทำอะไรคนเดียวมากว่าที่จะทำเป็นกลุ่มร่วมกับเพื่อนเพราะฉันคิดว่า”ยิ่งมากคน ยิ่งมากเรื่อง” หรือไม่ก็ความคิดเห็นไม่ตรงกันเป็นเหตุให้เกิดการโต้แย้งและมีปัญหาฉันมักจะอยู่กับพี่สาวตลอดเวลาที่เลิกเรียนหรือพักกลางวัน ฉันได้มีเพื่อนที่สนิทจริง ๆ ตอน ม. 1 ช่วงกลางเทอมเพราะเพื่อนคนนี้เป็นคนเฮฮาและคุยเก่งนิสัยร่าเริงเธอมีชื่อว่า มุนา เธอเรียนในห้องเดียวกับฉันแต่เราได้คุยกันและสนิทกันจริง ๆ ช่วงกลางเทอม เธอมาอยู่กับฉัน และคอยตามเวลาฉันไปไหน ทำให้ฉันเริ่มที่จะเปิดรับเธอเข้ามาเป็นเพื่อนที่รู้ใจ เพราะเธอมีความจริงใจให้กับฉัน จนกลายเป็นว่าเราติดกัน และไม่ว่าจะไปไหนเราก็จะเดินไปเป็นคู่เสมอจนฉันเรียนจบม. 3 เราก็ต้องแยกย้ายกันไปเรียน ฉันเลือกเรียนสาขาการโรงแรมของเทคนิคพังงา เพราะใกล้บ้าน แต่เพื่อนฉันเลือกที่จะไปเรียนที่ภูเก็ต เราถึงต้องแยกกัน และก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันมากเท่าไหร่ เพราะเวลาของเราไม่ตรงกัน

                เมื่อฉันเลือกที่จะเข้าเรียนต่อที่เทคนิคพังงาฉันก็มีเพื่อนเข้ามาทำความรู้จักมากมายแต่เรียนไปเรื่อย ๆ ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่เพราะเพื่อนแต่ล่ะคนที่เข้ามามักจะใส่หน้ากากเข้าหากันต่อหน้าอย่างลับหลังอีกอย่างฉันจึงเริ่มที่จะถอยห่าง เพราะฉันรู้สึกว่ามันหลอกลวงและไม่มีความจริงใจ จริง ๆ แล้วฉันเป็นคนที่ค่อนข้างจะเฉยหรือชิว ๆ กับเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนฉันเป็นคนง่าย ๆ ไม่ชอบความวุ่นวาย รักสงบมากว่าที่จะมีคนเยอะ ๆ รอบตัวเป็นคนไม่ชอบคิดอะไรมากมาย ฉันคิดว่าที่ฉันเลือกศึกษาที่นั่นฉันคิดผิดเพราะฉันเรียนสาขาโรงแรมแต่มันก็ไม่ใช่ตัวตนจริง ๆ ของฉัน ฉันไม่ค่อยภูมิใจสักเท่าไหร่เพราะฉันจบออกมาในเกรดที่ไม่ค่อยดีจนฉันได้เลือกศึกษาต่อที่ ม.ราชภัฏภูเก็ต ฉันได้มีโอกาสเจอเพื่อนเก่าอีกครั้งเพื่อนคนเดียวของฉัน มุนาได้มาสมัครเรียนในเอกเดียวกับฉัน และฉันก็ไม่คิดว่าจะได้เจอ แต่ไม่ใช่แค่ได้เจอเพื่อนเก่าในระยะเวลาที่เรียนมาจนถึงตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันได้เจอเพื่อนดี ๆ อีกมากมายถึงจะบ้าบอกันบ้างแต่ก็มีความจริงใจให้กันเสมอชีวิตของฉันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเพื่อนมาโดยตลอดแต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า เวลาที่เราเจอเพื่อนที่จริงใจกับเราสักคนเราก็อยากที่จะอยู่ด้วยกัน พร้อมที่จะล้มและลุกไปด้วยกันตอนนี้ฉันทั้งมีความสุขในสายงานที่รัก และเจอเพื่อนที่จริงใจฉันคงชอบที่จะอยู่แบบนี้มากกว่าการอยู่คนเดียวอีกแล้ว ตอนนี้สำหรับฉันมิตรภาพสำคัญที่สุดที่จะผลักดันเราไปด้วยกันจนถึงฝั่งฝันที่ตั้งใจ

เขียน:

ความเห็น (0)