อนุทิน #133221

ผมว่าอยู่อีสานบ้านเกิดเมืองนอนนี่ดีสุดๆแล้ว...
ทั้งใกล้พ่อแม่พี่น้อง อาหารบ้านๆ ปลาแดก (ปลาร้า) ทุกมื้อ ...มีอีกสิ่งหนึ่งที่แปลกไปจากเดิมแต่ดีกว่าเดิมคือ โพสหรืออัพสเตตัสเป็นภาษาถิ่นได้ก่อนหน้านี้ผมอยู่เมืองกรุง คนพันธุ์ข้าวเหนียวไม่ค่อยมี อีกทั้งเพื่อนในเฟสก็ไม่ค่อยมี เลยไม่ค่อยได้ใช้ภาษาถิ่นเท่าไหร 
...ยังจำความรู้สึกวันแรกที่ได้อ่านคอมเม้นท์แบบเราชาวอีสาน บ่องตงว่ามันแซ่บซ่าน ภาพนี่ 5 มิติลอยมาเลย จั่งซี้แหม่มันจั่งแหม่นเฮา^^ (อย่างนี้สิถึงจะเรียกว่าผม)
แต่ก็มีจูนภาษากับคนสารคามเหมือนกัน เช่น "เหี่ย" (สารคาม แปลว่า หก/เลอะ ส่วนแถวบ้านผม..บึงกาฬแปลว่า หาย) กับ "เสีย" (สารคาม แปลว่า หาย ส่วนบ้านผม แปลว่า เสีย/พัง)
เมื่อวานไปตลาดเห็นหัวไชเท้าเล็กๆน่ารักชะมัด เป็นค่อหล่อค่อแหล่ (เล็กๆ)  แหมะ เลยถามแม่ค้าว่า กองจักบาทหนิ (กองเท่าไหร่ครับ)  เพิ่นตอบว่า (แม่ค้าตอบว่า) 10 บาท ผมก็เลยว่า "ซะแหม่นเป็นตะแพงเนาะ" (มันน่ารักดีเน๊าะ )แม่ค้ารีบตอบรีบอธิบาย "บ่แพงเด้จ้า หนินะถืกแล้วเด้ะ" (ไม่แพงน๊า นี่ถูกแล้ว) 
นี่ข้อควรระวังของภาษาถิ่นเด้ออออ ข่อยกะลืมว่าเว้าบ่คือเพิ่นนนน....(ผมก็ลืมว่าพูดไม่เหมือนชาวสารคาม ^^)

เขียน:

ความเห็น (2)

“ซะแหม่นเป็นตะแพงเนาะ” (มันน่ารักดีเน๊าะ )…นอกจากจะแปลว่าน่ารักแล้ว ยังแปลว่า “แพงไปหน่อยหนึ่งนะ” ได้ด้วยใช่ไหมครับ อิอิอิ

ใช่ค่ะ แต่ว่า ภาษาที่บึงกาฬ น่ะ ตะแพง หมายถึง น่ารัก ค่ะ ><