อนุทิน #133213

สำแดงตัวเองเป็นผู้รู้และสิ่งที่ถูกรู้

และในขณะเดียวกันก็อยู่เหนือทั้งสอง

ไร้ฝ่ายธรรมอธรรมหมายปอง

เป็นอันติมสัจจะเป็นสิ่งสัมบูรณ์ 
....


อัตวิสัย/ผู้รู้ /subjective/ “อาตมัน” 

ใครใครกันจะเฝ้าสังเกตุเห็น

วัตถุวิสัย/สิ่งที่ถูกรู้ /objective/สิ่งจำเป็น

“พรหมัน “/ภายนอกสิ่งแท้จริงอย่างเดียวกัน 

....


มุมมองต่างหากที่ทำให้แง่แต่กต่าง

ไร้ซ้ายไร้ขวาของเสื้อสี

จำแนกแยกแยะเพียงเห็นชั่วดี

ตนดีเขาเลว...เพียงมุมตน.

..


ว่าก็ว่าความจริงเป็นความว่าง

อ้างว้าง..เงียบเหงา

สิ่งสัมพันธะกล่อมเกลา

วัฏฏะวนเชื่อมโยง

...


อาศัยสิ่งนี้สิ่งนี้จึงเกิด

ไร้เหตุมีผลเป็นไฉน

ผลมาจากเหตุด้วยกลใด

สิ่งใดหรือมีอยู่ก่อน...จึงจริง

..


ว่าก็ว่า..มีความจริงแฝง

ซ่อนเก็บไว้ในตนสม

พีชะเป็นเเหล่งตม

เก็บก่อสะสมรอเวลา

...


สิ่งภายนอกยิ่งเร่งเร้า

ฤดูกาล เพลาเปลี่ยน

ปะทะอิงแอบแนบวนเวียน

เกิดจนได้สิ่งใหม่...ที่ว่ากัน...

..........

ด้วยเมตตาธรรม

 

เขียน:

ความเห็น (0)