อนุทิน 133213 - พระจาตุรงค์ อาจารสุโภ

สำแดงตัวเองเป็นผู้รู้และสิ่งที่ถูกรู้

และในขณะเดียวกันก็อยู่เหนือทั้งสอง

ไร้ฝ่ายธรรมอธรรมหมายปอง

เป็นอันติมสัจจะเป็นสิ่งสัมบูรณ์ 
....


อัตวิสัย/ผู้รู้ /subjective/ “อาตมัน” 

ใครใครกันจะเฝ้าสังเกตุเห็น

วัตถุวิสัย/สิ่งที่ถูกรู้ /objective/สิ่งจำเป็น

“พรหมัน “/ภายนอกสิ่งแท้จริงอย่างเดียวกัน 

....


มุมมองต่างหากที่ทำให้แง่แต่กต่าง

ไร้ซ้ายไร้ขวาของเสื้อสี

จำแนกแยกแยะเพียงเห็นชั่วดี

ตนดีเขาเลว...เพียงมุมตน.

..


ว่าก็ว่าความจริงเป็นความว่าง

อ้างว้าง..เงียบเหงา

สิ่งสัมพันธะกล่อมเกลา

วัฏฏะวนเชื่อมโยง

...


อาศัยสิ่งนี้สิ่งนี้จึงเกิด

ไร้เหตุมีผลเป็นไฉน

ผลมาจากเหตุด้วยกลใด

สิ่งใดหรือมีอยู่ก่อน...จึงจริง

..


ว่าก็ว่า..มีความจริงแฝง

ซ่อนเก็บไว้ในตนสม

พีชะเป็นเเหล่งตม

เก็บก่อสะสมรอเวลา

...


สิ่งภายนอกยิ่งเร่งเร้า

ฤดูกาล เพลาเปลี่ยน

ปะทะอิงแอบแนบวนเวียน

เกิดจนได้สิ่งใหม่...ที่ว่ากัน...

..........

ด้วยเมตตาธรรม

 

เขียน 15 Jan 2014 @ 10:04 ()


ความเห็น (0)