อนุทิน #132518

...ทุกครั้งที่ฉันเห็นเด็ก ๆ ตั้งใจทำงานฉันอดเอ็นดูไม่ได้ ฉันพยายามฝึกให้เขาเขียนเพื่อฝึกสมาธิในห้องเรียน ดูแลอย่างใกล้ชิดเมื่อเขาติดขัดพบปัญหา ให้เขารู้สึกมีความสุขเมื่อเรียนวิชาการเขียน...

...ภาคเรียนนี้เด็ก ๆ เรียนการเขียนเป็นเทอมที่ ๒ เข้มข้นมากขี้นเรื่อย ๆ ฉันเน้นปฏิบัติในห้องเรียน งานทุกชิ้นที่สร้างสรรค์ล้วนประณีต และนำมาอวดกันเองผลัดกันอ่านผลัดกันตรวจเพื่อให้คะแนนก่อนที่ครูจะตรวจเป็นครั้งสุดท้าย

...วันนี้สอนเด็กแต่งกลอนดอกสร้อย สักวา อวยพรปีใหม่ แรก ๆ บอกทำไม่ได้ ฉันต้องอดทน ๆ และอดทน พาเด็กเล่นเกมสัมผัสคำ ให้แต่งเป็นการบ้านแต่งไม่ได้...ไม่เป็นไรแต่งในห้องเรียนแล้วมาให้ครูดูทีละคน ๆ เด็กเกือบห้าสิบคนเล่นเอาเหนื่อยแต่ก็สุขใจที่เด็ก ๆ ทำได้ในที่สุดและคงภูมิใจไม่น้อยไปกว่าครู 

... เด็กทุกคนกล้ามาปรึกษาพูดคุยเพราะฉันเป็นกันเองกับเด็ก ๆ ไม่เคยดุ คอยให้กำลังใจให้เขารู้สึกอบอุ่นและมีความสุขเืมื่ออยู่ใกล้ครู จนเด็ก ๆ หลายคนเคยเรียกฉันว่า "ครูนางฟ้า"

... อาิทิตย์หน้าฉันคงเ็ห็นการ์ดปีใหม่ที่งดงามพร้อมบทกลอนที่แต่งด้วยตนเองจากเด็ก ๆ เพื่อไปมอบให้คนที่เขารักต่อไป...
นี่ไงรางวัลครู...


                                                                       ธรรมทิพย์
                                                                  ๑๖ ธันวาคม ๒๕๕๖


เขียน:

ความเห็น (3)

น่ารักดีค่ะ “ครูนางฟ้า”

หนุ่มๆ ไปไหนกันหมดครับอาจารย์…หรือว่า

เอาจริงเลยเด็ก ก้าวหน้ากันทุกคนเลยอนาคต